In Glamours juni 2018 issue heeft journalist Eva Hoeke een openhartig interview met Nikkie de Jager, bij haar 12 miljoen Instagramvolgers beter bekend als NikkieTutorials.

In de Amsterdamse fotostudio waar ze straks op de foto zal gaan, trekt Nikkie de Jager – T-shirtje, legging en ‘Loubies’ met zwarte strass – met militaire precisie een lijntje rond haar ogen. “Ik knal er wel wimpers op hoor,” zegt ze tegen de stylist die een stukje verderop een blouse staat te strijken. “Bij de LINDA. wilden ze dat niet. Toen zei ik: ‘Bel tante Linda maar op dat er gewoon wimpers op komen.’”

Ze kijkt van de grote spiegel voor haar naar het kleine spiegeltje in haar hand, en fluit ondertussen mee met Californication van de Red Hot Chili Peppers. Ze komt net terug uit LA, morgen vliegt ze alweer door voor een familievakantie op Tenerife. Ze lacht zelf om het contrast. Ik tel intussen negen oorpiercings, veertien tatoeages (de eerste was Never give up, de tweede Don’t waste your life hiding), een rits armbanden van Cartier en Hermès (“Ik word ontzettend vrolijk van alles wat sparklet”) en tig fillers en botox in lippen, wangen en kin (“Ik zou zeggen: bekijk de Fred van Leer-video, daar staat het allemaal in”). Maar het mooist, zal ze later zeggen, vindt ze haar ogen. “Op foto’s van vier, vijf jaar geleden zie je nog een heel voorzichtige, wat doffe blik. Nu zie je ogen.”

Ja natuurlijk is ze onzeker, zegt ze meteen daarna. “Hallo, kijk die buik.” Ze is 1.90 meter en weegt 105 kilo, dat zou 90 moeten zijn (red. Nikkie is inmiddels 23 kilo afgevallen). Maar ja, ze is een nachtdier, dus ook een avondeter. “En dan zit alles er zes keer sneller aan.”

'Make-up is voor mij geen uitweg, ik voel me er juist sterk door.'

Hoe werkt het met zo’n shoot? Niemand durft natuurlijk meer met een penseel bij jou in de buurt te komen.
“Jawel hoor, dat valt best mee. Voorheen zei ik nog weleens ja op de vraag of anderen mijn make-up mochten doen, maar dan ging ik altijd met zo’n onvoldaan gevoel naar huis dat ik het nu altijd zelf doe. Ik ken mijn gezicht als geen ander en weet wat werkt en niet werkt.”

En wordt dat ook altijd geaccepteerd?
“Ik vecht ervoor. En willen ze dat niet, dan maar niet.”

Nikkies carrière begint op een slaapkamertje in Gemert, waar de dan veertienjarige Nikkie het internet afstruint naar video’s waarin wordt voorgedaan hoe zij er net zo kan uitzien als de meisjes uit de Amerikaanse reallifeserie The Hills . Ze vindt de video Wake up and make up, waarin een vrouw laat zien hoe ze zichzelf opmaakt. Nikkie is stomverbaasd en blij verrast tegelijk: dat dit bestaat!

Nog diezelfde dag fietst ze naar Kruidvat, even later oefent ze thuis voor de spiegel met mascara, oogpotlood en eyeliner. “Het zag er niet uit, maar ik voelde meteen de magie van make-up.” Na drie maanden, het Kruidvat is inmiddels binnengelopen, maakt ze haar eerste video met een lamp, een schoenendoos en het stiekem geleende cameraatje van haar moeder. Ze krijgt welgeteld zeven views en drie comments. Nikkie: “Ik dacht: wow. Dit wérkt dus! Ik bedoel, er hadden zeven mensen naar gekeken, dat waren meer mensen dan bij ons thuis.”

Wanneer dacht je voor het eerst: hé, ik kan iets bijzonders?
“Dat was pas een jaar geleden, denk ik. Toen ik voor het eerst in De Telegraaf stond, kreeg ik er ineens heel veel views en abonnees bij. Dan weet je wel: hé, dit vinden mensen dus leuk. Maar nu, tien jaar later, begrijp ik pas wat voor impact ik op mensen kan hebben. Er zijn mensen die naar me toe komen om me ervoor te bedanken dat ik ze zelfverzekerd heb laten voelen.

Dat is echt heel mooi. Vooral mijn video The power of make-up, waarin ik één kant van mijn gezicht opmaak om aan te tonen wat make-up voor je kan doen, is de hele wereld overgegaan. Op een zeker moment kwamen er miljoenen views per dag bij. Ik keek ernaar en dacht: wat gebéurt hier?”

‘Kritiek dat ik dik of lelijk ben, doet me echt niks meer.’

Hoe verklaar je dat?
“Allereerst is er de shock. Mensen denken: oh mijn god, kijk dat verschil. Daarna gaan ze pas denken: hé, dit kan ik ook. Voor mij is vooral belangrijk dat de boodschap overkomt. In Nederland, en dat vind ik echt heel verdrietig, wordt zó veel op make-up gehaat. Hier geldt: als je tien procent geeft, geef je eigenlijk al negen procent te veel. Dat zit heel diepgeworteld in ons volk. Als iemand hier in een Ferrari rijdt, roepen we meteen: ‘Jezus, doe eens normaal!’ Terwijl ze in Amerika zeggen: good job. Dat wilde ik ook met die video laten zien: dat ik geen make-up draag omdat ik het nodig heb, maar omdat het mijn passie is. Make-up is geen uitweg, ik voel me er juist sterk door.”

Maar is het niet zo dat waar de mode nu vooral comfortabel moet zijn – iedereen loopt op sneakers – make-up juist vol in de lift zit? Je ziet soms meisjes naar school fietsen met highlighter op en perfecte wenkbrauwen.
“Ja, dat is ook zo: vroeger lag de focus veel meer op de kleding, en wat daarboven zat kwam wel. Nu is dat omgekeerd. Wat ik natuurlijk heel leuk vind.”



Misschien ben jij wel debet aan die ontwikkeling.
“Die eer zou ik mezelf niet durven geven, maar ik vind het wel goed. Kijk: ik zeg niet dat je op je veertiende heel je gezicht onder moet smeren, maar daar gáát het ook helemaal niet om. Ik wil dat mensen in hun waarde worden gelaten. Misschien is die anti-houding ook vooral iets van de oudere generatie: het zijn vooral de mama’s die zeggen dat ik een slecht voorbeeld voor hun kind ben. Terwijl ik alleen maar wil overbrengen dat het oké is om buiten de lijntjes te kleuren.”

Ik kan me voorstellen dat jonge meisjes die boodschap minder snel oppikken. Die zien vooral een heel knappe vlogger die veel make-up gebruikt en daar heel populair mee is geworden. Raakt die kritiek je helemaal niet?
“Inmiddels weet ik dat diegene die zoiets schrijft, er vaak precies tien seconden over heeft nagedacht en daarna weer vrolijk doorgaat met leven. Beetje zonde als ik er dan nog wél een dag lang mee zit. Maar goed, zo denk ik er nu over, dat was natuurlijk wel een proces van tien jaar. Kritiek dat ik dik of lelijk ben, doet me sowieso echt niks meer.”

Als kind ben je gepest, je bent zelfs op een zelfverzekerdheidscursus geweest. Heb je nog vriendinnen uit die tijd?
“Eén: Lisanne. Die heeft vanaf dag één tot nu alles meegemaakt. En verder… Ik zat in de tweede toen het allemaal begon, en ik merkte wel dat klasgenoten het interessant vonden. Alleen al het feit dat ik het in het Engels deed. Na jarenlang kleineren kreeg ik ineens respect, dat vond ik natuurlijk wel leuk. Het allerleukste is trouwens als de pesters van toen me nu berichtjes sturen.” Zet slijmstemmetje op: “Oh, zo tóf, wil je me een keer opmaken?”

Dat lef hebben ze?
“Ja, gek genoeg wel.”

En wat antwoord je dan?
“Niks, die klik ik weg. Sorry, maar daar zijn ze echt te laag voor.”

Wat zegt het dat je nog maar één vriendin van toen hebt?
“Voor veel mensen was het toch een ver-van-mijn-bedshow, die ben ik kwijtgeraakt. Maar dat vind ik niet erg. Ik heb liever mensen bij me die me begrijpen en supporten. En bovendien was ik al nooit van de zeshonderd vrienden.”

Hoe zit de make-up van Lisanne?
“Ha! Gewoon een beetje mascara en een eyelinertje, en dat is helemaal top.”

‘Het allerleukste vind ik als de pesters van toen me nu berichtjes sturen.’

Denk je dat mensen om je heen druk voelen, zo van: oh oh, ik moet er wel mooi uitzien?
“Absoluut niet. Daar geef ik totaal niet om.”

Een van de vele hoogtepunten van Nikkies carrière is de video die ze maakte met Kim Kardashian, al sloeg ze niet eens steil achterover toen de e-mail binnenkwam. “Natuurlijk denk je eerst: OMG, het is Kim Kar-fucking-dashian, maar ik weet inmiddels ook dat planning één grote hel is met zulke mensen. Het ene moment kunnen ze wel en het andere weer niet, dus ik dacht: ik zie het wel.”

Het gebeurde wel. Er werden contracten getekend – “Kim praat niet over haar relatie. Kim praat niet over familie, Kim praat zeker niet over Kylie en de baby” – er volgden oriënterende gesprekken met Kims team, daarna werd Nikkie naar LA gevlogen. “En toen kwam Kim binnen en merkte ik dat ze ook nog leuk en aardig was tussen de shoots door.”

Geen vanzelfsprekendheid?
“Nee, ik heb vaak genoeg bij sterren gedacht: mijn god… Maar Kim was écht leuk. Ze is een van de meest zachte, lieve mensen die ik ooit heb ontmoet. Zij zit er natuurlijk ook al zo lang in, ze heeft alles over zichzelf gehoord wat ze horen kon, níks doet haar meer wat.”

Dat kan je ook afgestompt noemen.
“Als je op het level van Kim zit, mág dat ook wel, anders houd je het niet vol. Maar tussendoor is ze dus heel lief, helemaal niet zo dramatic als ik van tevoren had gedacht. Voor mij was het een heel rustige middag waarin ik lekker heb gemake-upt.”

Hoe mooi vond je haar?
“Oh, beeldschoon. Niet normaal. Daar zit een húid op… Gewoon perfect. Die heeft vast ergens heel leuke dokters zitten, haha.”

Hoe vaak spreken jullie elkaar?
“We appen af en toe, en dan proberen we een lunch te plannen. Het liefst op een plek waar we een beetje privé kunnen zijn, want ook al heb ik alles te danken aan social media, ik vind dat het soms ook een beetje minder mag. Alles moet maar op Snapchat, of op Instagram Stories. Er is gewoon bijna geen eigen stukje meer.”

nikkie-tutorials-nikkie-de-jager-interview
Klaas Jan Kliphuis

Dan moet je dus bij haar thuis gaan zitten.
“Ja, maar je hebt in LA ook veel tentjes waar bekende mensen heen gaan omdat niet iedereen daar zomaar binnenkomt.”

Kun je spreken van vriendschap?
Denkt even na: “Nee. Ze is een leuke kennis. Je hebt toch te maken met agenda’s, met afstanden. En ik wil me ook niet opdringen.”

En het is natuurlijk ook een transactie: jij doet wat voor haar, zij doet wat voor jou.
“Ja. Absoluut.”

Wat je vaak ziet, is dat mensen die een bepaald niveau in hun vak halen, vooral met elkaar omgaan omdat ze elkaar begrijpen.
“Ik ben blij dat je dat zegt, want dat is echt zo. Het is niet uit te leggen als je dit niet meemaakt. Ik heb in Nederland inmiddels een clubje vrienden: Anna Nooshin, Fred van Leer, Linda Hakeboom; die zijn ook allemaal lekker bezig. Tegen hen kan ik het zeggen als ik er even helemaal klaar mee ben, dat is fijn. Anderen zullen sneller zeggen: je zit de hele dag op je reet filmpjes te maken, waar ben je zo moe van dan?”

Snapt je moeder hoe jouw leven nu in elkaar zit?
“Ooo mijn moeder is fantastisch! Ze spreek nul Engels, maar ze begrijpt álles. Ik heb nog nooit in mijn leven iemand meegemaakt die zo supportive is als zij. Ze houdt alles in de gaten, leest alles, ziet alles, en ik vertel haar alles. Ik lijk fysiek ook veel op haar: ik bén mijn moeder, maar dan met lang haar.”

Kun je niet een video maken waarin je haar opmaakt? Dat wordt een knaller, dat kan niet anders.
“Jaaa, ik weet het! Wordt aan gewerkt.”

‘Kim en ik appen af en toe, en dan proberen we een lunch te plannen.’

Tot slot, de liefde. Hoe gaat het daarmee?
“Rick werkt bij mij in het bedrijf, waar hij mij helpt met licht, film, de zakelijke kant, en met keuzes maken (red. in mei 2018 werd bekend dat de relatie tussen Nikkie en Rick voorbij is).”

Maar is het nog áán? Er circuleert een video op social media waarin hij met een ander zit te zoenen.
“Weet je wat het is: als je bekend bent, moet je over dat soort dingen ineens ook open zijn. Ik had het er ook met Kim over: ik vind het fijn als mensen denken: goh, is het nou uit of aan? Dat kleine stukje privé wil ik graag privé houden. Laat de mensen maar denken. Wat tussen ons speelt, daar komen we zelf wel uit, en verder kies ik ervoor om er geen zucht aan vuil te maken. Ik praat ook niet over geld.”

Jammer, dat wilde ik net vragen.
“Ja haha, maar dat mag dus echt niet van YouTube, dat is contractueel vastgelegd. Sommigen doen het wel hoor, maar dan denk ik: play jij lekker with fire, ík doe het niet.”

Sta je in de Quote Top 500?
“Denk het niet. Ik heb wel in de Quote gestaan als veelbelovend, haha.”

Waar ben je over tien jaar?
“Dan hoop ik dat mijn stiefbroertje Mikai nog leeft (red. in mei 2018 verloor Mikai helaas de strijd tegen kanker).”

Pardon?
“Twee jaar geleden is er kanker bij hem geconstateerd, een zeldzaam soort lymfekanker waarvan je twee versies hebt: versie A is kut, en versie B is héél kut. Na een jaar chemokuren en bestralingen was hij clean, maar onlangs is het weer teruggekomen. Hij is niet opgegeven, maar zijn kansen zijn wel heel klein. En dat voor een jongen van dertien.”

Hou op.
“Nee, echt. Dit is de zwarte bladzijde in mijn leven. We hopen op een miracle, maar het is al overal uitgezaaid geweest, die cellen zitten overal.”

Wat een ramp. Voor hem, voor jou, voor je ouders.
“Ja. Daarom ook dat weekje Tenerife straks. We vroegen: wat wil je écht nog doen? En toen zei hij: ‘Ik wil een keertje vliegen,’ want dat heeft hij nog nooit gedaan. En hij zei ook: ‘Ik wil een keer in een zwempark.’ Dus dat gaan we doen, met een vliegtuig naar een zwempark op Tenerife waar ik heel de week op een glijbaan ga zitten. Dus als je mij vraagt waar ik ben over tien jaar: je kunt de hele wereld overvliegen en in de duurste auto’s rijden, maar ik kan hem niet redden. Dat zet de dingen wel even op een rijtje.”