Column Lianne Marije (30): ik geloof niet in ‘keihard werken voor wat je wilt bereiken’

"Er is niks mis met een gemiddeld, normaal leven"

image
Still Mad Men

Lianne Marije Sanders (30) woont in Amsterdam en leeft een heel normaal leven. Een beetje werken, eten, slapen en soms over een stoeptegel struikelen. Ze schrijft het liefst over wat haar bezig houdt.

Ik weet dat ik een heleboel succesvolle mensen tegen de haren instrijk als ik zeg dat ik er niet in geloof dat je keihard moet werken voor wat je wilt bereiken. Aan de andere kant, zou ik als ik hen was gewoon denken: ja, maar dat is de reden dat jij de hele maand commerciële stukjes moet tikken over maandverband en dat ik met één foto van mezelf op een Amsterdamse gracht tienduizend euro binnensleep. Want zo is het natuurlijk ook wel weer.

Onzekerheid
Maar het zit zo. Ik word er zenuwachtig van dat we (jonge) vrouwen tegenwoordig maar blijven pushen dat ze ongelofelijk hard hun best moeten doen op hun studie en carrière om iets te kunnen bereiken. Dat wanneer je ziet dat ‘de sky the limit’ is, en je bereid bent daar alles voor te geven, je ook daadwerkelijk in de top van het bedrijfsleven of de media belandt. Of dat wanneer je álles in je Instagram-account stopt dat je in je hebt, je zó een influencer kan worden met veertigduizend volgers en wekelijkse aanvoer van Tony Chocolonely repen. Waarom ik daar zenuwachtig van word? Omdat je zo onzekerheid in de hand werkt.

Er is namelijk helemaal niks mis met een gemiddeld, normaal leven. Een leven waarin je niet aan de top staat van een vette start-up, waarin je niet op je dertigste een spaarrekening hebt waar je ouders jaloers op zijn en wanneer je maar 200 volgers op Instagram hebt. Voornamelijk wat mensen die je nog kent uit je studententijd.

Niet goed genoeg
Ik kan me heel goed voorstellen dat wanneer je steeds interviews leest met succesvolle mensen die zeggen dat je keihard moet werken voor je succes en je zelf al best wel stress hebt van je irritante manager, de kat die nog steeds soms op je kleed poept en je schoonouders die weer een hele avond komen kaasfonduen, je denkt: oké, ik doe het dus blijkbaar niet goed. Ik moet nog een tandje bijzetten. Ik wil ook aan die top komen, dus wáárom heb ik een leven met een kat die nooit luistert?

Ik denk dat wanneer je krampachtig hard je best voor iets moet doen, het niet voor je bedoeld is. Dat klinkt misschien zweverig, maar wanneer je terugdenkt aan alle dingen in je leven waar je ontzettend blij mee was en bent, zoals een leuke relatie, een leuke baan of opdracht, merk je vaak dat het meestal de dingen zijn die vanzelf gingen. Die op je pad kwamen.

Opgeven
Toen ik net begon met freelancen, probeerde ik krampachtig bij alle bladen binnen te komen. Ik ging overal koffiedrinken, bombardeerde chefs van redacties met plannen voor artikelen en mailde, mailde, mailde. Als ik geen reactie kreeg op m’n voorstellen, mailde ik twee weken later weer. Want ‘nooit opgeven’, toch? Het resultaat? Veel slapeloze nachten en het gevoel een enorme failure te zijn.

Wat ik daarvan leerde, was dat het heel vaak prima is om wel op te geven. Als je voelt: dit loopt stroef. Dit werkt niet. Stop er dan mee! Er komen nog genoeg moeilijkheden in het leven op je pad. Dan hoef je niet keihard, krampachtig en met je tanden op elkaar te werken voor een promotie, een artikel in een blad of duizend Instagram volgers. Laat het leven zich maar gewoon een beetje ontvouwen, joh. En daar word je misschien niet superrijk of bekend van, maar wel ontspannen.

Lianne Marije volgen op Instagram?


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche