Verjaardag groots vieren? Doodeng, vindt Eline

Go shorty, it’s your birthday

verjaardag-vieren-karaoke-verjaardagsuitje
Sex and the City

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Een van de meest memorabele scènes uit Sex and the City vind ik als Carrie haar verjaardag viert. Ze komt aan in het restaurant in haar mooiste verjaardag outfit, wordt naar haar tafel gewezen… waar nog niemand zit. “You’re the first to arrive.” Ze wacht. En wacht. En wacht. Er komt niemand. Tot ze uiteindelijk maar met haar ziel onder haar arm afdruipt. “So I decided to go home… and kill myself.”

Volgende week word ik 34. Geen bijzondere leeftijd. Het is geen 35 en het is geen 40. Het is net niks. Elk jaar ga ik door dezelfde riedel: vier ik het wel of niet? Vervolgens twijfel ik zo lang dat het eigenlijk net te kort-dag is om nog mensen uit te nodigen. Soms stuur ik de dag van tevoren nog halsoverkop een appje waar de meesten op reageren dat ze het helaas niet gaan redden, want last-minute. Een selffulfilling prophecy van heb ik jou daar. Want dat is dus mijn grootste angst: dat ik op mijn verjaardagsfeestje alleen op een stoel zit met een feestmuts scheef op mijn hoofd, reikhalzend uitkijkend naar de deur. En dat er niemand komt. En dat ik van pure ellende dan maar een voor een de zakken paprikachips openscheur en handenvol naar binnen prop, huilend.

Vroeger was mijn verjaardag mijn favoriete dag van het jaar. Als kind stond ik meestal al om zes uur naast mijn bed en sloop op mijn tenen, terwijl mijn ouders nog sliepen, naar beneden. De huiskamer was versierd met slingers die mijn ouders elk jaar opnieuw recycleden. Op school mocht je uitdelen en was je stoel versierd waarna je het thuis nog eens dunnetjes overdeed. Er waren cadeaus, er was visite, er was taart en je mocht je ongans vreten aan Nibbits.

Misschien is het omdat ik, nu ik volwassen ben, elke dag ongelimiteerd Nibbits mag eten als ik dat wil. Maar de glans is er een beetje vanaf, van mijn verjaardag. Het is niet per se het ouder worden waar ik moeite mee heb, ook al ben ik me ervan bewust dat ik met elk voorbijgaand jaar dichter bij m’n graf sta (hè gezellig). Ik voel me tegenwoordig, in tegenstelling tot vroeger, ook gewoon heel ongemakkelijk als ik het middelpunt van de belangstelling sta. Als mensen dan vervolgens ook nog voor me gaan zingen wil ik het liefst onder de tafel kruipen om daar in foetushouding te blijven liggen. Vervolgens maak ik me tijdens het feestje heel erg druk of iedereen het wel naar zijn zin heeft. Die nervositeit maakt dan weer dat ik het op een zuipen zet… nou ja, de afloop laat zich raden. Kotsen, janken et cetera.

Maar de afgelopen paar jaar heb ik een geniale oplossing bedacht voor bovenstaand dilemma. In plaats van dat ik het jaar in jaar uit in de kroeg vier (saai) of met een suffe kringverjaardag (saai x 10) onderneem ik nu een activiteit buitenshuis. Als je namelijk met een groep mensen iets leuks doet, of dat nu kleiduifschieten of spijkerpoepen is, hoef je niet het gevoel te hebben dat je iedereen moet vermaken. Je viert het lekker overdag of na etenstijd, hoef je ook niet met het zweet op je rug in de keuken te staan om voor twintig mensen soep te maken of iets dergelijks. Kat in ’t bakkie.

Vorig jaar was het bowlen. Dit jaar denk ik aan karaokezingen. Het jaar daarna wordt het misschien outdoor karten of paintballen. Een kinderverjaardag voor volwassenen, zoiets.

Het mooie is dat dat soort activiteiten lekker afleiden van mij, de jarige Job. Nu ik dit zo opschrijf begin ik er zowaar zin in te krijgen. Ik heb het toch maar mooi 34 jaar volgehouden. Drie hoeraatjes voor mij!

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche