"Demonstreren zinloos? Welnee!"

Waarom je mee zou moeten lopen in de Women's March Amsterdam

womens-march-amsterdam-protest-feminisme
PATRICK KOVARIKGetty Images

Ik zal maar meteen met de politiek incorrecte deur in huis vallen: ik was twee jaar geleden niet bij de Women’s March in Amsterdam. De reden voor mijn afwezigheid? Een combinatie van een allergie voor grote menigten en een dochter die héél graag die dag naar de dierentuin wilde. Maar eigenlijk zijn dat slappe smoesjes. Begrijp me niet verkeerd: ik beschouw mezelf zonder twijfel als een feministe en zet me, op mijn manier, in voor vrouwenrechten. Maar meelopen met een March voelde voor mij twee jaar geleden een beetje loos. De moed was me even in de schoenen gezakt. Als een openlijk vrouwen hatend misbaksel verkozen kon worden tot president van Amerika – wat had demonstreren in een roze pussy hat dan voor zin? Tot ik de beelden zag na afloop. Over de hele wereld toonden vrouwen solidariteit aan elkaar en ik had erbij kunnen zijn. Maar ik stond tegen een knalrode bavianenreet aan te kijken in Artis.

Vandaag, zaterdag 9 maart, gaat er opnieuw een Women’s March van start op de Dam in Amsterdam en je begrijpt: dit keer mag ik geen verstek laten gaan. Want ondanks dat vrouwen niet meer massaal aan het aanrecht gekluisterd zijn, zijn we er nog lang niet.

Even terug in de tijd. Mijn oma, geboren in 1919, kreeg tijdens haar leven 10 kinderen. Ja, je leest het goed: tien stuks. In een klein huisje in Amsterdam Noord moest ze zien rond te komen van heel, heel weinig. Mijn opa zorgde voor het inkomen en bemoeide zich thuis nergens mee, want zo ging dat toen. Mijn tantes moesten de kamer van hun broers schoonmaken want van jongens kon men niet verwachten dat ze ook maar één poot uitstaken in het huishouden. Ondertussen sloofde mijn oma voor haar gezin: koken, wassen (op de hand, wat al een dagtaak op zich is), poetsen. En dat dag in, dag uit. En zoals mijn oma waren er toen velen in Nederland. Tot 1956 mocht mijn oma geen geld opnemen bij de bank zonder toestemming van haar man. Dit omdat getrouwde vrouwen “handelingsonbekwaam” werden geacht. Tot 1970 (!) stond in de wet dat de man het hoofd is van de echtvereniging (oftewel het huwelijk). Je kunt het je niet meer voorstellen maar zo lang is dit allemaal niet geleden.

womens-march-amsterdam-vrouwendag-feminisme
Paul MorigiGetty Images

Fast forward naar 2012. Ik woon samen met mijn toenmalige vriend, die op een dag het lumineuze idee krijgt om te gaan stofzuigen en mij doodleuk vraagt “of wij een stofzuiger hebben”. Niet wààr het ding staat, maar òf we er überhaupt eentje hebben. Die jongen is inmiddels exit. Maar om me heen hoor ik nog regelmatig horrorverhalen. Over mannen die zogenaamd heel geëmancipeerd zijn maar zonder blikken of blozen over de vuile was heenstappen, weigeren te leren koken of spontaan een paniekaanval krijgen als ze in het weekend een paar uur alleen met hun kinderen moeten doorbrengen. Het is misschien verleidelijk om te denken dat, omdat we ogenschijnlijk mogen doen wat we willen met wie we willen, het werk erop zit wat de vrouwenzaak betreft. Maar achter de schermen komt de huishoudelijke rompslomp nog steeds meestal op de vrouw aan.

Dus waarom demonstreren? Natuurlijk is er in de afgelopen 60 jaar veel veranderd in positieve zin. Maar we mogen niet vergeten dat die veranderingen allen te danken zijn aan de tomeloze inspanningen van vrouwen. Vrouwen zoals jij en ik die niet bescheten waren te vechten voor hun idealen. En dus sta ik vandaag op een waarschijnlijk koude en tochtige Dam. Opdat mijn zoon straks weet waar de stofzuiger staat. En ook weet hoe die te gebruiken.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche