Ik ben supergevoelig en dat ga ik maar eens ownen

"Een afwijzing voelde als tientallen steken in m’n maag"

mental-health-gevoelig-issues
Marc de Groot

Lianne Marije Sanders (30) woont in Amsterdam en leeft een heel normaal leven. Een beetje werken, eten, slapen en soms over een stoeptegel struikelen. Ze schrijft het liefst over wat haar bezighoudt.

Vroeger was ik jaloers op stoere mensen. Mensen die hun gevoelens makkelijk konden wegstoppen, die afleiding zochten als ze het moeilijk hadden en zich dan daadwerkelijk beter voelde. Iemand die zich stoer, hard en rationeel gedroeg, vereerde ik alsof ze Beyoncé was.

Want ik voelde zoveel. Alles wat ik beleefde ging zo diep. Als m’n vriendje een geïrriteerde opmerking maakte, sneed dat door me heen. Als iemand me ‘heftig’ noemde, of ‘zwaar’ dan drukte dat op m’n borst. Afwijzing voelde als tientallen steken in m’n maag. Alle emoties voelden zo intens.

Uitbarstingen
Ik weet nog dat ik vaak bekneld raakte omdat ik soms iets intens ervaarde, maar tegelijkertijd vond dat ik me aanstelde. Dat ik harder moest zijn. Dus stopte ik jarenlang allerlei emoties in een grote beerput. Dat hield ik vaak niet zo lang vol, waardoor ik soms hysterische uitbarstingen had tegen vriendjes en vriendinnen. Oh, en tegen m’n moeder. Die moest het ook vaak ontgelden. Als ik dan zo emotioneel had gereageerd, schaamde ik me kapot. Waarna ik me voornam om alles wat ik voelde nog beter onder controle te houden.

Je snapt: dat werd een vicieuze cirkel. Hoe meer ik opkropte, hoe heftiger ik werd. Gevoelens voelde als vergif en dat waren ze ook, omdat ik er niet op de juiste manier mee omging. Dat ik ze niet erkende en omarmde, maar wegstopte en vluchtte in werk, daten, leuk zijn op social media en vooral heel hard doorleven, heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik heel hard ben gevallen.

Want ik ben geen doorzetter. Geen rouwdouwer. Geen beuker. Ik ben iemand die heel veel voelt en daar gehoor aan moet geven. Want anders komt er hoe dan ook een barsting van de bom.

Wat dan?
Stilzitten, liggen op m’n bed, alleen zijn met m’n emoties, dat heeft me gered. Ontdekken dat ik het kan dragen wanneer ik kapot ga van liefdesverdriet. Wanneer m’n ex een nieuwe vriendin heeft en ik het liefst wil oplossen in zoutzuur. Alle gevoelens die dan opkomen, over me heen laten komen, zorgen ervoor dat de bom niet barst. Voelen wat er is, of dat nu paniek is, verdriet of boosheid, zonder er iets mee te doen, maakt mijn leven lichter.

Want het hoeft allemaal niet weg. Wat je voelt hoeft niet zo snel mogelijk opgelost of verwerkt. We hoeven geen afleiding te zoeken, of bang te zijn dat we ‘erin blijven hangen’. Als we aanschouwen wat we voelen, zonder daar iets van te vinden of mee te doen, blijven we niet hangen. Dan verlaat het weer je lijf. Dat heb ik keer op keer ervaren.

Psycholoog
Jaloers op stoere mensen ben ik niet meer. Iedereen probeert zo goed en kwaad als-ie kan de gebeurtenissen in z’n leven te verwerken. Een vriendin zei laatst: ‘Ik ben bang dat als ik een keer naar een psycholoog ga, er een beerput wordt opengetrokken waar ik niks mee kan.’ Maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen uiteindelijk kan omgaan met z’n beerput. Wij mensen kunnen een hele hoop aan. Maar dan moeten we er wel in durven kijken.


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche