Ik ben dertig en weet nog steeds niet wat ik wil worden

Ik hoopte op zo’n Eureka-moment, dat je iemand spreekt en denkt: EINDELIJK! Schuif eens op, ik doe mee

vrouw-fotoshoot-glamour
Casper Kofi

Lianne Marije Sanders (30) woont in Amsterdam en leeft een heel normaal leven. Een beetje werken, eten, slapen en soms over een stoeptegel struikelen. Ze schrijft het liefst over wat haar bezighoudt.

Vroeger wilde ik ballerina worden. Daarna dierenarts en toen kinderarts. Met dat laatste kreeg je een portie bewondering, joh. De ‘Ohhhs’ en ‘Ahhhs’ waren niet van de lucht als je als achtjarige zei dat je zieke kindjes beter wilde maken. Erg lang duurde deze bevlieging trouwens niet, want ik heb ook nog geroepen dat ik advocaat wilde zijn, huisarts en rechter. Ik hield als kind al niet zo van dingen die vaststonden.

Iets met communicatie
Dokter werd ik niet. Ik had helemaal niks met de zorg en toen ik m’n pakket moest kiezen op de middelbare school stond ik niet te springen om natuurkunde en biologie. Van rechten had ik gehoord dat het heel erg saai was, dus ook advocaat worden liet ik maar even voor wat het was. Maar wat ik dan wel wilde? Geen idee. En dat gevoel heb ik nu nog.

Na het vwo ging ik ‘iets met communicatie’ doen. Want communiceren kon ik wel, MSN was ondertussen my middle name. Maar tijdens m’n studie journalistiek, dacht ik niet gelijk: god, ik ben hier echt voor geboren. Er schuilt een ware verslaggever in mij. Geef mij moord en brand en ik ben erbij. Ik wil de onderste steen boven halen. Vrijheid van meningsuiting! Zeg wat je denkt! Ik versla het wel!

Nee joh. Ik vond het leuk om soms een column te schrijven, maar daar hield het eigenlijk wel op. Voor dag en dauw naar een sportwedstrijd om twee Friese schaatsers te interviewen? Mij niet gezien.

Opeens heb je het
Dus ging ik na mijn studie journalistiek nog bedrijfskunde doen. Ik dacht: lekker breed, daar vind ik vast wel iets mee. Ergens moet dat kwartje toch gaan vallen? Ik hoopte op zo’n Eureka-moment, dat je iemand spreekt die bepaald werk doet en je denkt: EINDELIJK! Schuif eens op, ik doe mee.

Maar dat kwam niet. Ik keek bij grote bedrijven, liep mee met mensen die iets in marketing deden, of HR, of strategie. En ik vond het allemaal wel geinig, maar daar hield het dan ook op. Ik zag mezelf echt niet veertig uur per week bedenken hoe je Hansaplast pleisters aan de man bracht. Ik vond het allemaal zo nutteloos: wie had daar nou wat aan, al die commerciële functies? Wie hielp je daar mee?

Of toch niet?
Na mijn studie heb ik een jaar als recruiter gewerkt. Ik zorgde ervoor dat mensen bij ons bedrijf kwamen werken en voerde sollicitatiegesprekken. Dat vond ik best leuk. Maar op dat moment dacht ik: best leuk is niet genoeg. Je moet weten wat je wil. Je moet iets doen waar je goed in bent. Je moet ergens voor gaan. Twee keer in de week borrelen met potentiële werknemers is geen carrière.

Dus ging ik voor mezelf werken als freelance journalist in de hoop dat ik dan m’n Eureka-gevoel zou krijgen. Ik maakte een boek, een tweede, schreef verschillende columns en artikelen voor in bladen en dacht steeds: kom dan kom dan kom dan. Dit Is Toch Heel Vet. Ga Het Dan Voelen. En soms voelde ik me inderdaad intens gelukkig als ik iets had geschreven, maar soms ook helemaal niet. Over het algemeen was het ‘gewoon’ prima.

Wat nu?
En daar heb ik me nu bij neergelegd. Ik ga niet meer zoeken naar m’n roeping, m’n passie, hetgeen wat me dolgelukkig maakt. Want misschien vind ik dat wel nooit in een baan. Er zijn mensen die al hun hele leven weten dat ze advocaat willen worden of chirurg en ik ben daar niet één van. Ik doe maar wat en zie wel wat er op m’n pad komt. Misschien ga ik wel weer mensen werven, blijf ik stukken schrijven of eindig ik toch bij Hansaplast. Alles ligt open. Denk alleen dat ballerina worden er niet meer zo inzit.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche