Columnist Eline blikt terug: het advies dat ik mijn 18-jarige zelf zou geven

Het kan niet altijd feest zijn

advies-18jarige-zelf
Nicolas Kantor

Eline Cordie (34) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Volwassen

18 worden betekent van alles. Je mag voor het eerst stemmen. Autorijden. Je mag je in elk geval in Nederland officieel klemzuipen. Je bent volgens de wet volwassen. Beyoncé had op haar 18e al een paar wereldhits op haar naam staan met Destiny’s Child. En Kylie Jenner had op die leeftijd al enkele miljoenen binnen geharkt. Maar no pressure hoor, verder.

Generatie Z

In de media lees ik regelmatig over Generatie Z, oftewel jongeren geboren omstreeks het jaar 2000. En de toon is vaak niet mals. Een of andere psychiater wordt meestal opgetrommeld om het allemaal als verwend gezeur af te doen. Millennials zouden luie, fragiele sneeuwvlokjes zijn die niet tegen tegenslag kunnen. Ze moeten ‘gewoon’ hun mouwen opstropen, een baan zoeken en vooral hun mond houden. Allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Soms denk ik dat de oudere generaties jaloers zijn op de huidige, omdat die kansen krijgt die zij nooit hebben gehad.

Babyboomers moesten na de middelbare school zonder morren aan het werk, vooral om geld te verdienen en niet omdat ze het nou bijzonder leuk vonden. Ze werkten tot hun pensioen voor dezelfde baas. En werden misschien op een dag wakker, na tig jaar trouwe dienst, en dachten: is dit alles? En dan voelt het misschien wel lekker om vanuit je comfortabele stoel met een vingertje te wijzen naar de generatie na jou. Want die heeft het zogenaamd oh zo makkelijk.

Twijfels en onzekerheden

Toen ik 18 was, in het jaar van Onze Lieve Heer 2003 (kuch), wist ik totaal niet wat ik met mijn leven aan moest. Ik was net klaar met de middelbare school en wilde schrijven. Het liefst in ruil voor geld. Maar hoe? Ik had geen idee waar ik moest beginnen, zat vol twijfels en onzekerheden. Ik leefde van dag tot dag, zwervend tussen tijdelijke kamers en antikraak woningen (de een nog goorder dan de andere) want een betaalbare woning in Amsterdam was toen al onvindbaar. Soms liep ik door de stad, keek bij al die warm verlichte woonkamers naar binnen en dacht: waarom zij wel en ik niet (cue strijkmuziek)? En ik maakte me vooral veel zorgen: zou het ooit nog goed komen met mij? En dat noemt men dan ‘de mooiste tijd van je leven’. Natuurlijk waren er ook hele bijzondere momenten. Maar ik zou voor geen miljoen weer 18 willen zijn.

Toekomst

Jong zijn is vaak gewoon helemaal niet leuk. Je probeert erachter te komen wie je bent en wat je wilt. Iedereen om je heen – van je ouders tot je leraren – denkt te weten wat voor jou goed is. Niemand neemt je serieus. Je moet misschien wel voor het eerst in je leven alles zelf betalen en kolere, dat is schrikken geblazen. Je krijgt nooit meer gezellige post, alleen maar brieven van hele strenge mensen die geld van je willen. De toekomst strekt zich voor je uit, wat natuurlijk geweldig is maar ook heel eng.

Gelukkig

Het is niet alsof ik het nu, op mijn 34e, allemaal verschrikkelijk goed op de rit heb. Maar ik ben in elk geval een stuk gelukkiger dan toen. Dus als ik mijn achttienjarige zelf iets op het hart zou kunnen drukken, zou het denk ik zijn: relax. Adem in. Adem uit. Laat je niet wijsmaken dat je nu al kristalhelder zou moeten weten wat je ‘wilt worden’. Probeer te genieten maar als dat niet lukt, is dat ook oké. Het kan niet altijd feest zijn. Op een dag, niet eens zo heel ver in de toekomst, zit je buiten in de zon een stukje te tikken. En mensen betalen je er ook nog voor.


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche