Waarom iedereen een keer met een psycholoog zou moeten praten

"Ik, in therapie? Ik ben toch niet gek?"

Jonge vrouw
Yadira G. MorelGetty Images

Ik hoor het steeds vaker om mee heen bij vriendinnen, collega's, familie of kennissen; allemaal mensen die in therapie gaan. Dat vertellen ze me dan in vertrouwen, zich stiekem een beetje schamend om het feit dat ze hulp nodig hebben. Nergens voor nodig, als je het mij vraagt. Sterker nog: ik denk dat iedereen er baat bij kan hebben om een keer (of vaker) zijn of haar hart uit te storten bij een professional. Let me tell you why.

In therapie gaan

Wanneer we het moeilijk hebben, proberen we ons eroverheen te zetten. Wanneer we iets heftigs meemaken, negeren we het bijbehorende trauma. En wanneer iemand suggereert dat je misschien met iemand moet praten over je issues, krijg je negen van de tien keer als antwoord: "Therapie? Ik ben toch niet gek?" Geloof me, I've been there.

Praten met een psycholoog

Toch leek het me altijd wel wat, al mijn problemen op tafel leggen en praten met iemand die verstand heeft van wat er zoal in je omgaat. Waarom je het lastig vindt om je kwetsbaar op te stellen. Hoe het kan dat je nog steeds bang bent in het donker. Of waarom je het zo moeilijk vindt om anderen te vertrouwen.

Op mijn negentiende besloot ik de stap te maken. Ik maakte een afspraak met de huisarts, die een verwijsbrief voor me regelde. Ik zocht naar een therapeute met goede recensies en maakte een eerste afspraak. Gelukkig voor mij klikte het meteen - één van de belangrijkste eisen van therapie is dat je je op je gemak moet voelen.

Ervaring met therapie

Op dat moment veranderde alles. Ik moet eerlijk zijn: het was niet makkelijk. De eerste paar keer zijn er behoorlijk wat tissues aan te pas gekomen. Maar hoe meer sessies ik had, hoe meer ik transformeerde. Het hielp om te praten over alles wat me dwars zat en alles waarvan ik niets eens wist dat het me dwars zat. Mijn psycholoog liet me inzien waarom ik bepaalde dingen deed en doe. Waarom ik ben was wie ik was en nu ben wie ik ben.

EMDR techniek

Bovendien heeft ze me geholpen een hoop kleine 'trauma's' te verwerken. Dat deed ze met behulp van Eye Movement Desensitization and Reprocessing - oftewel EMDR. Hierbij worden je linker en rechter hersenhelft om de beurt gestimuleerd. Ik hoorde steeds een piepje in mijn linker en dan in mijn rechter oor, voelde een zoemer in mijn linker en rechter hand en volgde met mijn ogen een lampje van links naar rechts. Deze techniek helpt niet alleen bij heftige gebeurtenissen, maar ook bij angsten en een negatief zelfbeeld.

Zelfontplooiing

'Werkt dat nu echt?' hoor ik je denken. Ja, dat werkt echt. Kijk je naar de 19-jarige ik en de 20-jarige ik, dan zie je een wereld van verschil. Na een zevental therapiesessies en een paar maanden verwerkingstijd veranderde ik van een onzekere, angstige tiener in iemand die sterk in haar schoenen staat, weet wat ze waard is en wat ze wil in het leven.

Dat is allemaal in gang gezet door die therapie. Dus daarom weer mijn vraag: waarom zien we hulp zoeken als een bevestiging dat het slecht met ons gaat, in plaats van het bewijs dat je aan jezelf werkt? Laten we therapie zien als wat het is: een hulpmiddel om aan jezelf te werken. Weg met dat taboe! Een beetje zelfontplooiing is altijd goed, toch?

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche