Columnist Eline: "Het gaat kut met me, leuk dat je het vraagt"

De lucht is blauw, het gras is groen en jij voelt je klote.

image
Unsplash

Eline Cordie (34) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Alles is teveel als je hypergevoelig bent

Ik huil heel makkelijk, altijd al gedaan. Ik kan zowat overal om janken: lieve diertjes, zielige diertjes, zachte diertjes, alles wat ook maar de suggestie wekt van kinderleed, oude mensen die struikelen, hele blije mensen op televisie (ik snap het zelf ook niet), zelfs een of andere domme reclame voor bodylotion kan me een traan weg doen pinken.

"Douchen, een boterham smeren, een e-mail versturen zijn dan ineens hele grote obstakels geworden."

Die hypergevoeligheid is misschien waarom ik een neiging tot somberheid heb. Je zou het een milde vorm van depressie kunnen noemen. Ik zie dan nergens meer het nut van in en ik kan alleen maar in doemscenario’s denken. Ik krijg nooit meer een opdracht en mijn vriend gaat ervandoor met de buurvrouw en een vriendin is boos op me. Dat werk. Meestal is het binnen een paar dagen over. Eén signaal dat er zo’n dip aan zit te komen is dat zelfs de kleinste handelingen me ineens teveel zijn. Douchen, een boterham smeren, een e-mail versturen zijn dan ineens hele grote obstakels geworden. Het lukt me gewoon niet.

Ik ben er nu achter dat als ik me zo voel dat meestal het gevolg is van me een periode groothouden en alles wat ik voel opkroppen. Of dat ik me een tijd te veel heb afgezonderd. Maar dat heeft jaren gekost en aardig wat therapie. Ik heb zelfs een periode antidepressiva geslikt toen ik weken niet meer uit bed kon komen en alleen nog maar bananen at. Nu kunnen antidepressiva voor sommigen juist hun redding zijn en ze zorgden er in mijn geval voor dat ik weer een beetje normaal kon functioneren. Maar ze vlakten ook mijn emoties af. Terwijl die juist, naar mijn eigen inzicht tenminste, de sleutel zijn tot er weer bovenop krabbelen. Erkennen dat ik me kut voel, zonder dat ik daar een oordeel heb. De stem in mijn hoofd die zegt: je mag niet klagen, want anderen hebben het veel moeilijker. En de zon schijnt toch buiten? En je bent toch gezond en de mensen die je liefhebt ook? Nou dan, wat zeik je dan.

Accepteer dat je je rot voelt

Mijn ervaringen met somberheid hebben me geleerd dat je gevoel nooit liegt. Als je je rot voelt, voel je je rot. De lucht is blauw, het gras is groen en jij voelt je klote. Het is simpelweg wat het is. Erover oordelen of je vergelijken met anderen verandert daar niets aan. Het klinkt zo eenvoudig maar dat is het niet. Mede ook omdat de wereld om ons heen daar niet op is ingericht. Niemand zit op verdriet te wachten. Want we moeten door, er moet gewerkt worden en boodschappen gedaan en de vaatwasser moet worden uitgeruimd. Al die banale bezigheden zijn ook nodig want die houden de wereld draaiende. En als mensen aan ons vragen hoe het gaat zeggen we meestal: “goed! Druk druk druk.” We vragen liever niet door want we zitten tot onze nek in onze eigen sores.

"Somberheid maakt voor mij soms deel uit van het leven."

Ik stel niet voor dat we constant onze hele hebben en houwen uitstorten bij de caissière van de Jumbo. Maar het lijkt me wel een verademing als we dat hapklare antwoord eens vaker zouden vervangen met: “kut, leuk dat je het vraagt.” Somberheid maakt voor mij soms deel uit van het leven. Het is een simpel feit, niet per se leuk maar ook niet ondraaglijk en het gaat – in mijn geval – ook weer voorbij. En sinds ik heb geaccepteerd dat het bij mij hoort is het leven er alleen maar leuker op geworden.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche