Columnist Eline over #motherhood: 'Dat eerste jaar herinner ik me als een emotionele achtbaan

"En toch zeg ik: doen!"

moederschap-motherhood-moeder
Working Moms / Netflix

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Ik was 30 toen ik moeder werd. Ik herinner me dat eerste jaar als een emotionele achtbaan. Verdriet, geluk, frustratie en tevredenheid wisselden elkaar in rap tempo af. Ook moest ik er enorm aan wennen dat ik niet meer kon doen waar ik zin in had, wanneer ik daar zin in had.

Ik weet nog goed dat mijn dochter net was geboren en de melk op was. Ik stond al bij de deur met mijn sleutel in het sleutelgat toen ik me opeens realiseerde: oh ja, ik heb een baby. Het was hartje winter dus voordat ik mijn dochter haar skipak en muts en wantjes en sjaal had aangetrokken en de kinderwagen de deur uit getild was ik straks een half uur verder. Toen trok ik mijn jas maar weer uit. Dan maar geen melk in de koffie.

Ik voel me enorm bevoorrecht om moeder te zijn maar ik mag er wel graag over klagen. Dat is alleen maar gezond, vind ik. Die hele Insta-mom trend, dat alles maar “magisch” en #blessed moet zijn, daar ben ik niet zo van. Je helpt er niemand mee door te doen alsof het altijd alleen maar leuk is. Jezelf niet en andere moeders niet.

Toen mijn vriend en ik achter kwamen dat ik zwanger was waren we vooral overrompeld. Ik was een paar maanden daarvoor bewust gestopt met de pil dus de positieve zwangerschapstest kwam niet uit het niets. Maar alsnog zaten we zwijgend naast elkaar op de bank. “Je lijkt helemaal niet blij.” “Jij anders ook niet!” Het is één ding om een kind te willen en een ander ding als er geen weg terug meer is. Er ging van alles door me heen: hoe moet dat met werk, kunnen we het allemaal wel betalen, gaat alles dan veranderen?

Het korte antwoord is: ja, alles is veranderd. Maar de essentie van wie ik ben is hetzelfde gebleven. Ik zet nog steeds keihard Biggie op in de auto, ik mag nog steeds graag een borrel drinken en schuren op de dansvloer en ik weiger “chips” te zeggen in plaats van “shit”. Ondanks dat er een deel spontaniteit en vrijheid is weggevallen voel ik me helemaal niet onvrij. Ik ga juist heel erg lekker op de structuur en sleur die kinderen met zich meebrengen. Voordat ik ze kreeg had ik 30 jaar kunnen doen waar ik zin in had en dat had nou niet bepaald veel opgeleverd. Ik was het zat om me alleen maar met mezelf bezig te houden, dat kende ik nou wel. Ik voelde me vaak doelloos, dolende en ik vond het allemaal maar saai. Echt, dan kan je maar beter vertieft zijn omdat je baby vijf keer wakker werd in de nacht en toen ook nog een spuitluier had met diarree die uiteindelijk, God weet hoe, in de richeltjes van het vloerkleed is beland. En dat je dat er in het holst van de nacht op je knieën uit moest schrobben. Dat is alsnog honderd keer beter dan je vervelen. Beter vertieft dan verveeld, dat is sowieso een heel goed motto als je kinderen hebt.

Ik kan me heel goed voorstellen dat vrouwen twijfelen over het moederschap. Maar je kan je leven lang wachten tot het “juiste” moment, dat komt toch nooit. Stel: je staat op de drempel van een pretpark. Je hebt geen idee wat voor attracties er zijn maar sowieso dat het een avontuur wordt. En ze vragen je bij de ingang: wil je de full experience of de gematigde, medium experience? Dan ga je toch voor vol gas? Ik zeg: doen, als het je gegund is natuurlijk. Je krijgt er maar heel soms spijt van.

Het decembernummer staat in het teken van family, fatherhood en feest. Met een exclusief interview met kersverse moeder Jaimie Vaes, vaders Poke, Glen Faria en Pepijn Lanen, verhalen over #familyissue en heel veel feestelijke mode en beauty.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche