Hé big spender! Met minder ben je ook gelukkig

Zó creëer je met je inkomen je lievelingsleven!

SMS-fail
Christian VierigGetty Images

Renée Lamboo-Kooij (33) gaf haar centen ooit uit als water. Tot ze anders naar geld (en haar lifestyle) ging kijken. Ze gebruikt haar inkomen nu om haar lievelingsleven te creëren. En ze zegt: dat kun jij ook!

Consument en proud of it

Ooit had ik onder mijn kapstok twee meterslange planken. Op mijn instructie door mijn ex-vriend bevestigd. Hierop stonden mijn tweeëndertig paar schoenen te shinen. Mijn kledingkast hing vol met kraakverse outfits. Dat gevoel van niets hebben om aan te trekken, kende ik niet. Soms ontdekte ik achter in de krochten van mijn kast zelfs iets met het prijskaartje er nog aan. Nooit gedragen. Ik was een ware consument en proud of it. Eigen huis, dat ook. Zodra het kon, kocht ik met mijn ex-vriend een eigen appartement. Nieuwe keuken erin, toilet, badkamer. Het moest wel meteen perfect. Ik was begin twintig en had mijn leven goed op de rit, zo vond ik zelf. Toen ik ook nog een auto wist te kopen, was het plaatje compleet. Ik werkte hard en veel. Geld kwam met bakken binnen en ging er met bakken weer uit. We gingen zo vaak uit eten dat ik soms niet eens meer wist waar we nu weer naartoe moesten. Die Italiaan op de Markt? Nee, vorige week nog geweest. Die sushitent dan? Ook pas nog gezeten. Ja, dat noem je met recht een luxeprobleem.

Oeps, leven op zijn kop

En toen gebeurde er iets wat alles op zijn kop zette. Ik belandde in de schulden. Dat was niet bepaald gepland, net zoals het niet gepland was dat ik verliefd werd op een collega. Tot over mijn oren. Zo danig verliefd dat ik mijn ex-vriend verliet en, lang verhaal kort, de hypotheek van dat mooie appartement alleen op mijn naam kreeg. Op zich geen probleem. Ik kon de hypotheek betalen in mijn eentje. Maar ik wilde er weg. The object of my affection was inmiddels mijn vriend geworden en hij had niet zo’n zin om te poepen op de wc die mijn ex-schoonvader had aangelegd. Het was ook voor mij een huis uit een vorig leven. Ik wilde naar een andere stad, dichter ook bij mijn familie. De makelaar die ik vroeg om me te helpen met de verkoop, noemde mijn huis tussen neus en lippen door ‘onverkoopbaar’. Tenminste, wel voor de prijs die ik in gedachten had. Dus ging die omlaag. Daarna nog een keer en nog een keer.

'De makelaar noemde mijn huis tussen neus en lippen door onverkoopbaar'

Toen kwamen er, na drie jaar, mensen die zelfs nog ver onder de ‘bieden-vanaf-prijs’ boden. Ik ging akkoord. Ik was er zo klaar mee. Dit kunnen afsluiten was me wel wat waard.Nou ja: ‘wat’? Ik verkocht het voor bijna veertigduizend euro minder dan het huis me alles bij elkaar had gekost. Ik had in de tussenliggende jaren als een gek gespaard. Geen schoenen gekocht. Nou ja, amper. Uiteten gaan werd iets bijzonders, in plaats van een dagelijkse bezigheid. Boodschappen deed ik niet meer bij de Appie maar bij zo’n supermarkt waar alles nog in dozen zit. Ik spaarde als een gek en kon daar door mijn restschuld aflossen toen het huis eindelijk verkocht was. Ik kon dankzij dat geld door met mijn leven. Geld kreeg door dit alles voor mij een andere lading. Het was niet langer alleen maar een middel om schoenen en kleding te kopen. Je kocht er blijkbaar ook je vrijheid mee.

De rekeningen moesten betaald worden, dus gingen dromen van vriendinnen de prullenbak in

Lievelingsleven op de koelkast

Wat maakt mij nu echt gelukkig? Ik had het me eigenlijk nooit eerder afgevraagd. Ik had gewoon gedaan wat iedereen deed. Studeren, daarna werken en consumeren. Je weet wel: huis huren, daarna kopen, autootje erbij, mooiere auto zodra dat kon. Waar werd ik nu écht blij van? Ik wist inmiddels dat je relatie net zo hard naar de knoppen kan gaan in een fancy huis, met nieuwe badkamer en heel veel shiny shoes. Ik was nergens zo ongelukkig geweest als in mijn mooie, eigen huis. Nergens had ik meer tranen gelaten. Dat was het dus niet. Wat dan wel? Ik hing een groot vel witpapier op de koelkast en verdeelde dat vel in twee delen. Aan de ene kant dingen waar ik blij van werd. Aan de andere kant dingen waar ik juist verdrietig of somber van werd. Een week lang schreef ik alles op wat in me op kwam. Daarna haalde ik het vel van de deur, legde het op de keukentafel en bestudeerde het resultaat. Ik zag een duidelijk patroon. Alle leuke dingen waren spontaan en vrij. Op woensdag even naar het strand, bijvoorbeeld. Ongepland een kop koffie drinken bij een vriendin of een spontane vrijpartij met mijn lief.

Alle minder leuke dingen waren opgelegde dingen. Onhaalbare deadlines die ik toch maar aannam omdat ik het geld nodig had. Een uur in de file staan naar een opdrachtgever, waar de sfeer niet te harden was. Vrijheid. Daar zat blijkbaar geluk in voor mij. De vrijheid om mijn dagen en leven zo in te delen als ik zelf, alleen ik zelf, graag wilde. Wat ik om me heen zag, bevestigde voor mij hoe belangrijk dat was. Ik zag vriendinnen ten onder gaan in burn-outs. Ik zag hoe ze hun dromen in de prullenbak gooiden, omdat de rekeningen betaald moesten worden. Een studie? Eindelijk dat eigen bedrijf beginnen? Not gonna happen. Dat kon financieel niet (meer). Ik zag sommige van mijn vriendinnen moeder worden en worstelen met schuldgevoel. Ze moesten werken, maar wilden eigenlijk ook graag meer tijd met hun kindje doorbrengen. Ik keek van een afstand toe en zag: wat nu als ze minder geld nodig hadden? Dan was er opeens meer vrijheid en ruimte om te kiezen voor wat hen wél gelukkig zou maken.

Stap uit je caviawiel

Ik ben geen hippie. Ik woon niet in een tinyhouse. Ik heb nog altijd een goedgevulde kledingkast. Ik ben ook niet tegen bomen gaan praten of op sandalen gaan lopen. Maar ik doe het wel anders dan ik vroeger deed. Ik werk nog maar zo’n drie dagen per week. De andere dagen speel ik met mijn kinderen of lees eens een boek of tijdschrift. Ik bedenk ideeën en voer ze ook nog uit. Ik geniet van de tuin die we hebben bij ons huis. Dat huis staat niet langer in de Randstad (duur!), maar in een dorpje in de polder. De huizenprijzen zijn hier zoveel lager dat we, met wat eigen spaargeld erbij, nog geen vijfhonderd euro netto per maand betalen aan hypotheek voor onze twee-onder-een-kap. Een direct gevolg
was dat ik minder kon gaan werken. Mijn lief ook. Of vaker kan kiezen voor klussen die supertof zijn, maar niet zo veel geld opleveren.

'Het geeft me financieel de ruimte om te doen wat ik wil'

Het geeft me financieel de ruimte om te doen wat ik wil. En vooral: wat mij gelukkig maakt. We leven in een tijd van stress, waarin burn-outs doodnormaal zijn geworden. Zelfs twintigers gaan er al aan ten onder. Wat nu als we een andere keuze durven maken? Niet kiezen zoals iedereen om ons heen voor meer, meer, meer. Of het nu om meer schoenen, meer succes of meer bezit gaat. Stilstand is achteruitgang, hoor je mensen weleens zeggen. Hou toch op. De meeste mensen dromen tegenwoordig van een beetje stilstand. Effe niet hoeven rennen. Ik hoor andere millennials praten over het leven alsof het een cavia-wiel is, waar je in wordt gezet en je daarna nooit meer uit kunt stappen. Al word je doodmoe van dat geren. Onzin! Je hebt tig andere keuzes dan doorrennen, maar je moet ze wel zien.

Halfjaar Thailand? Dat is opeens haalbaar. Net als een dag minder werken en leren surfen

Hoera voor een homemade meal

Oké, maar hoe begin je dan? Nou, ga naar een goedkopere supermarkt en houd eens bij wat je elke week aan boodschappen uitgeeft. Stel jezelf een budget en probeer daarbinnen te blijven. Voor je boodschappen en al je andere kosten. Sluit verzekeringen over. Ruil je dure auto mét lening in voor een goedkoper bakkie dat je wel in één keer kunt betalen. Stop met het kopen van designertassen. Oké, compromis, koop er één in plaats van vier. Struin over de markt om lekker eten te kopen voor een homemade meal, in plaats van altijd maar met vriendinnen uit eten te gaan. Je denkt misschien: zuinig(er) is saai. No way! Het maakt je leven juist leuker. Je doet nieuwe dingen, moet eens creatief zijn, bent meer buiten. En vooral: je houdt geld over. Geld dat je in kunt zetten om je dromen te realiseren. Halfjaartje Thailand? Dat is opeens haalbaar. Net als een dag minder werken en leren surfen aan de hand van die beachboy die je al tijden opvalt. Of je eigen bedrijfje opzetten. Ik doe tegenwoordig zelfs weleens niks. Ja, het moet niet gekker worden. Gewoon een beetje naar buiten staren. Daar knapt een mens aardig van op, merk ik. Je geld besteden aan waar je écht gelukkig van wordt, is de beste uitgave die je ooit zult doen. Dat is geen miskoop die achter in je kast blijft hangen. Dat zijn geen schoenen die er tof uitzien maar voor geen meter lopen. Dat is elke dag opstaan met een dikkevette smile. Je lievelingsleven ligt écht binnen handbereik.

Meer weten, meer lezen? Renée Lamboo-Kooij schreef het boek 'Duur huis, nooit thuis, reken af met al die vaste lasten en kies voor vrijheid'. Koop 'm hier!



Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Money Talk