Waarom we het vaker moeten hebben over #MeToo-ervaringen

"Ik heb één ding geleerd: als het niet goed voelt moet je niet beleefd zijn, maar rennen"

image
L.van Vliet/Fotovakscool Rotterdam

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

#MeToo

Toen ik 17 was liep ik op een avond naar mijn vaders appartement in het centrum van de stad. Het was al laat, er waren weinig mensen op straat. Opeens voelde ik ogen branden in mijn rug, alsof ik gevolgd werd. Ik begon sneller te lopen. Het appartementencomplex van mijn vader had een glazen portiek. Ik liet de deur achter me dicht vallen en probeerde zo snel mogelijk mijn sleutel in het slot te steken. Mijn hart klopte heel snel maar ik probeerde mezelf inwendig te kalmeren. Niks aan de hand, gewoon teveel spannende films gezien. Toen liep hij de portiek binnen. “Mag ik wat vragen?”

Ik, netjes opgevoed, antwoordde “ja” ondanks dat alles in mij zei: foute boel. “Weet je waar de Coolsingel is?” Ik kon de Coolsingel zien vanuit de portiek en wist meteen dat dit een bullshit vraag was. Het was zoiets als vragen of Parijs in de buurt is terwijl je bovenop de Eiffeltoren staat. Toch begon ik te antwoorden maar voordat ik dat kon doen had hij al zijn hand onder mijn rokje gestoken. Tergend langzaam haalde hij zijn hand over mijn schaamstreek. Ik kon niets, dacht aan niets, het was alsof er een hele harde pieptoon klonk in mijn hoofd die alles overstemde.

'Het was alsof er een hele harde pieptoon klonk in mijn hoofd die alles overstemde'

Achteraf vind ik het nog het meest schokkend hoe nonchalant dat gebaar was, alsof hij nooit anders had gedaan, alsof hij een kroket uit de muur trok. Toen liep hij weg, op z’n dooie gemak, met een grote grijns op zijn gezicht. Die grijns had bijna iets samenzweerderigs. Alsof we “samen” iets stiekems hadden gedaan, iets wat we allebei wilden. Waarschijnlijk dacht ‘ie dat ook nog, het misbaksel.

Rokje te kort, hakken te hoog

Achteraf sprak ik met bijna niemand over wat er was gebeurd. Let wel, dit was bijna twintig jaar geleden. Ik was net als veel anderen in de veronderstelling dat dit soort “voorvallen” nu eenmaal hoorde bij vrouw zijn. Mijn rokje was te kort, mijn hakken waren te hoog en ik had ook eigenlijk niet zo laat nog alleen op straat moeten zijn. Had je maar niet een vrouw moeten zijn in de openbare ruimte. Zelfs nu heb ik moeite met het woord “aanranding” terwijl het dat objectief gezien toch echt was, namelijk “het afdwingen of opdringen van een ontuchtige handeling”. Net als dat ik het toentertijd diep wegstopte is het bijna twintig jaar na dato nog steeds moeilijk voor mij om het niet weg te wuiven. Als ik andere vrouwen spreek (en letterlijk elke vrouw die ik ken heeft wel een verhaal als het mijne, of erger) over hun ervaringen met seksueel grensoverschrijdend gedrag, of dat nu een handtastelijke baas is of een docent die suggestieve opmerkingen maakt, valt me op dat ze er allemaal een beetje lacherig over doen. En niemand heeft het er graag over.

Aanranding is absoluut niet oké

Maar ik denk juist dat we het er wel over moeten hebben, over seksueel grensoverschrijdende ervaringen die ons misschien niet voor de rest van ons leven hebben getraumatiseerd maar absoluut niet oké waren. Alleen dan groeit het bewustzijn van hoe alomtegenwoordig het is voor vrouwen om als een seksueel object behandeld te worden, zonder jouw toestemming en meestal zonder consequenties. Ik hoop dat als mijn dochter straks 18 is ze gewoon in een kort rokje over straat kan zonder lastiggevallen te worden. Ik heb mijn advies voor haar al klaarstaan: als het niet goed voelt moet je niet beleefd zijn, maar rennen.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points