Glamour's fashion editor Esmeralda: 'Hoe kon ik mijn zoon vertellen zijn dromen na te jagen zonder dat zelf te doen?'

“Ik hoorde mezelf het advies geven, dat ik zelf graag had willen horen als kind”

Robin van der Schaft

Esmeralda Schipper-Zijp (33) is fashion editor bij Glamour, getrouwd met Jordy, en heeft twee kinderen, Vince en Lennox. Ze groeide op in de Bijlmer en woont nu in Swifterbant. Als kind had Esmeralda geen idee wat ze zou worden als ze groot was. Tot ze zelf een kind kreeg en zichzelf advies hoorde geven dat ze graag zelf had willen horen als kind.

Wat wil je later worden?

‘Esmeralda, wat wil je later worden? Danjella riep: stewardess, Robert sportleraar, Joukjejuf. En ik? Geen idee. Mijn moeder was alleenstaand, met zes kinderen. Zij kon niet studeren of een carrière ambiëren. Ik wel. Werken bij een modeblad was mijn ultieme droom, die ik niet durfde te dromen. Ik zocht een ‘echt’ beroep. In de folders van moderichtingen zag ik niemand die op mij leek, net als in de bladen.

'Hoe kon ik mijn zoon nu vertellen zijn dromen na te jagen zonder dat zelf te doen?'

Mijn zussen waren mijn rolmodellen, beiden opgeleid als sociaal werker. Ook ik kon goed met mensen omgaan en wilde kinderen ondersteunen. Maar mijn grootste drijfveer was: nooit afhankelijk worden van een man of instanties. Mbo SPW werd het en op mijn 19de had ik een vaste baan. Ik was er goed in, kon een hbo-opleiding volgen.

Zelfontplooiing op 'latere leeftijd'

Op mijn 23de trouwde ik met de liefde van mijn leven en in mijn examenjaar werden we de gelukkige ouders van Vince. Ik wenste dat hij later zou doen waar hij gelukkig van werd. Ik voelde een steek: hoe kon ik mijn zoon nu vertellen zijn dromen na te jagen zonder dat zelf te doen? Ik had alles: een baan, geld, koophuis, gezin. Waarom was ik zo ongelukkig? Ik dacht aan de Piramide van Maslow en realiseerde me dat ik was toegekomen aan zelfontplooiing.

Tijdens de middelbare school in de Bijlmer, was de naschoolse kunstclub het hoogtepunt. Bij het uiten van mijn creativiteit was ik zo gelukkig geweest. Ik nam ontslag en ging naar de modeacademie. Het gevoel toen ik mijn eerste moodboard maakte: totale liefde. Ik werkte door tot diep in de nacht, tot mijn baby – intussen hadden we nog een zoon, Lennox, gekregen – me wakker maakte. Energie voor honderd had ik.

Ambitieus zijn en hard werken, tot je de top bereikt

Ik stuurde een brief naar Vogue Nederland voor een stage. Ik dacht dat ik het nooit zou worden, daar is geen plek voor iemand zoals ik: van eenvoudige komaf en met een andere kleur dan wit. Creative director Martien Mellema nam me toch aan; een 28-jarige met twee kleine kinderen. Ineens stond ik in een kledinghok vol prachtige stukken, omringd door andere ambitieuze vrouwen en mannen. Maar ik was ook onzeker, in zo’n nieuwe wereld. Ik was de enige niet-witte persoon op de redactie.

“Je moet goed articuleren, harder werken dan de rest. Je doet dit niet alleen voor jezelf”

Steeds dacht ik, Esmeralda, je moet goed articuleren, harder werken dan de rest. Je doet dit niet alleen voor jezelf, je doet dit voor je mensen. Als jij ooit daar staat en verandering kunt brengen, dan doe je dat. Door de manier waarop je kijkt, de artikelen die je schrijft, de mensen die je aanneemt, de mensen die je in het blad zet. Zodat elk meisje uit de Bijlmer of dat kleine dorp een kans krijgt. De afgelopen periode stond in het teken van fashionweeks. Voor Glamour reisde ik af naar Milaan en Parijs, bij laatstgenoemde ben ik onder andere voor de Isabel Marant-show uitgenodigd– mijn allerlievelingsshow. Vlak voor ik daarnaartoe ging, werd ik overmand door emoties wat resulteerde in een enorme huilbui.

Privilege

Ik blikte terug op een moment eerder op de dag. Ik sprak de naam van een locatie in Parijs verkeerd uit - dat overkomt de besten, maar de manier waarop daarop werd gereageerd en werd uitgelachen, deed me iets. Iets wat moeilijk uit te leggen is, maar het deed mij meer dan zou moeten. Ik kreeg het idee dat ik er niet tussen hoor. Voor mij zijn het de kleine dingen. Ik wil dan ook dat mensen het begrip privilege begrijpen en, belangrijker nog, reflecteren op hun eigen handelen.

“Ik overmand door emoties wat resulteerde in een enorme huilbui”

De Isabel Marant-show, na deze intense huilbui, was fantastisch en de afterparty ook. Het blijft bijzonder hoe people of color elkaar dan op zoeken en elkaar herkennen in de manier van dansen. Dat zijn de momenten op de dag dat ik mij even thuis voel. Dan bestaan er ook geen grenzen, een West-Afrikaans/Portugees model dat onder andere meeliep in de Bottega Veneta show, kwam naar mij toe en zei precies hetzelfde. Hoe grappig het is dat we dan naar elkaar toe trekken. En je gelijk relaxt voelt.

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb genoten van deze weken, al het moois dat ik heb gezien. De gesprekken die ik heb gevoerd bij de merken zelf. Ik ben geïnspireerd om weer mooie pagina’s te maken en verhalen te vertellen. De covers worden steeds diverser. Laten we dat ook van binnenuit gaan doen. Ik ken jonge creatievelingen in de mode-industrie die gestopt met het volgen van het nastreven van hun passie en mij consequent vragen waarom ik er toch voor kies om door te gaan. Bruggen bouwen is niet makkelijk, maar aan hen wil ik meegeven: keep on pushing! Kom stage lopen, zet door.

Nu heb ik de baan waarvan ik niet durfde te dromen. Ik ben fashion editor bij Glamour.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points