Glamour's Eline: 'Als ik sommige feministen moet geloven, heb ik gefaald als vrouw'

Parttime of niet-werkende moeders lui en verwend?

Fashion model, Fashion, Haute couture, Model, Fashion design, Fashion show, Outerwear, Dress, Black hair, Photo shoot,
Marc de Groot

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Parttime werkende vrouwen

Eens in de zoveel tijd is het weer zover. Dan staat er een column of opiniestuk in een krant of tijdschrift waarin parttime werkende vrouwen een veeg uit de pan krijgen. Deze vrouwen wordt, in een notendop, verweten de emancipatie achter te houden. Om maar niet te spreken over vrouwen die geen betaald werk doen, bijvoorbeeld om fulltime voor hun kinderen te zorgen. In Nederland werken 73,8 procent van de vrouwen parttime tegenover 23 procent van de mannen. Vier van de tien vrouwen zijn in ons land niet economisch zelfstandig. Ik ben een van die vrouwen: ik werk als freelancer en heb de bewuste keus gemaakt om voornamelijk voor mijn kinderen te zorgen nu ze nog klein zijn. Mijn man brengt voor het grootste gedeelte het geld in het laatje. Als ik sommige feministen moet geloven is dit zo’n beetje het allerergste wat je kan overkomen en heb ik gefaald als vrouw. Zij spreken schande van mijn invulling van het moederschap.

'Als ik sommige feministen moet geloven, heb ik gefaald als vrouw'

Ik ben verwend, decadent, lui, een deeltijdprinsesje, ik verkwansel mijn hoge opleiding en geef het slechte voorbeeld aan mijn kinderen. Ik draag, door weinig gebruik te maken van kinderopvang om “echt” werk te gaan doen, niets waardevols bij aan de maatschappij.

International Women’s Day

Het zit er dik in dat mijn man bij me weggaat voor zijn secretaresse (zo eentje met hoge hakken, schoudervullingen en getoupeerd haar, denk de film Working Girl) die zich wél ontwikkelt, dat doe ik namelijk niet. En dan zit er voor mij niets anders op dan mijn handje op te houden bij de overheid voor een bijstandsuitkering (alsof daar iets mis mee is), om dan voor de rest van mijn leven aan de bedelstaf te geraken. Ik kak as we speak over de nalatenschap van Simone de Beauvoir en Gloria Steinem heen. Pak aan, dames.

Onlangs was het International Women’s Day en dan staat social media weer vol met zogenaamd empowering berichten over hoe wij vrouwen elkaar zouden moeten steunen. Maar het valt mij op dat het meestal vrouwen zijn die met een mix van medelijden en minachting naar mij kijken als ik vertel dat ik freelancer ben en verder “thuiszit” met de kinderen (van zitten is met kleine kinderen overigens weinig sprake maar dat terzijde). Sinds wanneer is het feminisme een stok geworden om elkaar mee te slaan? Het lijkt erop dat deze vrouwen alleen solidair zijn met hun “zusters” als die hetzelfde denken en dezelfde keuzes maken als zij.

"Girl boss"

We moeten allemaal een girl boss zijn en dezelfde uitgekauwde, patriarchale en kapitalistische waarden nastreven. Wat geen geld of status oplevert is blijkbaar ook meteen niks waard. De enige manier om je nuttig te maken binnen de maatschappij is om je in te zetten voor een baas of een bedrijf. Met het moderne feminisme is een soort neerbuigendheid gekomen naar alles wat ook maar ruikt naar huiselijkheid. Alsof je, als je al dan niet tijdelijk kiest om je te wijden aan je gezin, je meteen voorgoed aan het aanrecht gekluisterd zit. Mijns inziens gaat feminisme niet over elkaar de les lezen maar over de vrijheid om als vrouw zelf te kiezen hoe je je leven vormgeeft. Het voelt soms alsof we van het ene keurslijf naar het andere zijn gegaan. Sommigen van ons zijn maar al te gretig om een label op andere vrouwen te plakken: jij doet het verkeerd.

'Feminisme gaat niet over elkaar de les lezen maar over de vrijheid om als vrouw zelf te kiezen hoe je je leven vormgeeft'

Het is mijn vrije keus geweest om voorlopig weinig te werken. Als de jongste naar school gaat is het mijn plan om weer vol aan de bak te gaan. Maar zelfs als ik dat niet zou doen zou ik dat aan niemand moeten hoeven verantwoorden. Natuurlijk is het soms eng om financieel afhankelijk te zijn van mijn partner. Maar ik zie het eerder als een heldere taakverdeling: hij doet dit en ik doe dat.

Beide taken zijn op hun manier waardevol. En mocht hij me inderdaad morgen verlaten voor de eerste de beste sloerie dan stroop ik m’n mouwen op, zoals ik altijd heb gedaan, zowel binnen- als buitenshuis. Laat mij lekker doen wat mij goed dunkt, voor mezelf en mijn gezin. Noch man, noch vrouw vertelt mij namelijk wat ik wel en niet moet doen.


This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Money Talk