Columnist Eline: 'Ik was niet van plan mijn kinderen genderneutraal op te voeden'

Het begint al als ze klein zijn, blauwe rompertjes bedrukt met “Stoer!” voor jongens, roze rompertjes met “Lief!” voor meisjes

Eline Cordie (34) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Mijn tweejarige zoontje is sinds kort geobsedeerd door mijn schoenen met hak. Elke kans die hij krijgt, trekt hij ze aan en flaneert ermee door de huiskamer. Tegelijkertijd is hij idolaat van auto’s, tractors… Eigenlijk alles wat valt binnen de categorie ‘voertuigen’. Mijn dochter is wat je noemt een stereotype “meisje”. Haar interesses zijn kort samengevat: eenhoorns, glitters, de kleur roze en Frozen. Ze draagt het liefst alleen maar rokjes en jurken. Als we haar vragen een broek aan te trekken vat ze dat op als een persoonlijke belediging. Een BROEK? Het idéé!

Genderneutraal opvoeden

Ik was voordat ik kinderen kreeg niet per se van plan ze genderneutraal op te voeden. Maar gaandeweg ben ik me steeds meer beginnen te ergeren aan de hokjes waarin mijn kinderen niet zozeer door mij, maar door de maatschappij geduwd worden. Het gelazer begint al als ze heel klein zijn, met blauwe rompertjes bedrukt met “Stoer!” voor jongens en roze rompertjes met “Lief!” voor meisjes. Speelgoed voor jongens is vaak gericht op avontuur. Ruimteschepen! Monstertrucks! Dino-expedities! Terwijl voor meisjes het speelgoed vooral gecentreerd lijkt te zijn in- en rondom huis. Theesetjes. Poppenhuizen. Verkleed jurken. Waar overigens niets mis mee is, het een is niet beter dan het ander. Het gaat er meer om dat kinderen al van heel jongs af aan allerlei signalen krijgen dat sommige eigenschappen horen bij jongens, en andere bij meisjes. En dat dat heel erg belemmerend kan zijn, en niet alleen als het gaat om relatief onbelangrijke dingen zoals kleding of speelgoed. Waarom zou een jongen bijvoorbeeld niet mogen huilen? En waarom verwachten we van jongens dat ze druk of luidruchtig zijn maar keuren we dat af bij meisjes?

Gender is overal

Voor kinderen zoals mijn dochter is de wereld lekker overzichtelijk. Alles is gemaakt voor haar en met haar in gedachte. Voor anderen, die zich niet identificeren met het geslacht waarmee ze zijn geboren, is dat helaas heel anders. Gender is namelijk overal en als je dat eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Als je naar een openbare wc gaat, in je paspoort, zelfs als je een krantenabonnement afsluit willen ze weten of je een man dan wel een vrouw bent. In 2017 was er een enorme heisa omdat de NS besloot mensen niet langer aan te spreken met “dames en heren” maar met “reizigers”. Sommigen trokken daaruit de conclusie dat de hele maatschappij naar de knoppen ging. Want stel je voor zeg, je zal eens met heel weinig moeite iedereen het gevoel geven dat ze welkom zijn. Belachelijk! Schande!

Onlangs las ik een interview met striptekenaar en schrijver Renske de Greef in het Parool. Daarin zegt ze: “Veel van wat wij aan meisjes koppelen is gewoon feestelijk, en daar houden jongens ook van. Kleine kinderen willen allemáál ­glitters en gek en veel.” Daarmee brengt ze wat mij betreft perfect onder woorden waar het om gaat: dat kinderen - toekomstige volwassenen - de ruimte krijgen om te ontdekken wie ze zijn, zonder dat wij hun eerst vertellen wie ze zouden móeten zijn. Waarop zij vervolgens op hun beurt weer ruimte kunnen creëren voor anderen, en zich straks hopelijk kunnen inleven in hen voor wie het dagelijks leven iets minder simpel is. Iets met: behandel een ander zoals je zelf zou willen worden behandeld. Glitters voor iedereen!

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points