Hoe spiegels en webcams nooit laten zien hoe je er echt uitziet

"De meeste spiegels zijn bedrog"

portrait of young beautiful woman inside dressing room with mirror
Andriy OnufriyenkoGetty Images

Miljoenen mensen zitten nu thuis en worden getart door hun eigen spiegelbeeld - 's ochtends tijdens het tandenpoetsen, wanneer ze verschillende sportbroeken passen en uiteindelijk wanneer ze urenlang naar zichzelf zitten te kijken in een Google Hangout of FaceTime meeting. Terwijl we met zijn allen thuis moeten blijven stijgt de populariteit van Zoom tot hoog boven de wolken; tot ongeveer driehonderd miljoen deelnemers per dag. Honderden miljoenen mensen staren elke dag door een zandstorm van pixels naar hun reflecties!

Het corona tijdperk

In het grote wijde pre-corona tijdperk was de spiegel een plek waar ik zelden kwam en als dit wel zo was alleen met een bepaald doel; zoals het aanbrengen van make-up of het inspecteren van mijn nek. Nu word ik geconfronteerd met mijn imago wanneer ik tijd doorbreng met mijn familie, aan het drinken ben met mijn vrienden, spelletjes speel, mijn baby nichtje liedjes van Frozen hoor zingen én wanneer ik mijn werk doe. Als neveneffect van de huidige gezondheidscrisis en misschien als vervulling van een vloek van de oude heks, ben ik vast komen te zitten in het spiegelrijk. Ik haat het hier en wil graag weg!

Onderzoek naar spiegelbeeld

Spiegels vormen de basis voor menselijke zelfidentificatie. Een baby zal zijn eigen spiegelbeeld pas na achttien tot eenentwintig maanden na de geboorte herkennen, volgens Diana Reiss, psycholoog en professor aan het Hunter College. Reiss' onderzoek vergaart inzichten over het zelfbewustzijn van dieren door hun interacties met spiegels. Want zogezegd is de spiegel 'een heel eenvoudig apparaat dat ons weerkaatsingen van de dierlijke geest kan geven', aldus Reiss. Mensen vertonen spiegel-zelfidentificatie meestal nadat ze gesocialiseerd zijn. Ze zijn dan meestal net twee jaar oud en kunnen onderscheid maken tussen zichzelf en anderen.

De geschiedenis van de spiegel

De vervloekte spiegel heeft ons gedurende de hele menselijke geschiedenis vergezeld - verwijzingen naar het kijkglas zijn gevonden in Egyptische, Griekse en Romeinse kunst. Rond 1330 verscheen 'spiegel' als zelfstandig naamwoord voor het eerst op schrift, wat zowel het object in onze huizen vandaag de dag aanduidt als een occult object - een 'magische spiegel' - die werd gezien als een brug tussen twee bijna identieke maar ongelijksoortige werelden: die van ons en nog een andere.

Hoe werken spiegels?

De spiegel is tegenwoordig net zo mysterieus: de meerderheid van de Amerikanen heeft minstens één spiegel in hun huis, maar als hem wordt gevraagd om een diepgaande uitleg over hoe spiegels precies werken, zou diegene waarschijnlijk niet in staat zijn om het lichtpad te beschrijven terwijl het terugkaatst van een object en van een reflecterend oppervlak af gaat en zo direct in je oog schijnt met een verbluffend hoge snelheid.

Spiegels kunnen ook onbeleefd zijn: ondanks hun reputatie als betrouwbare vertellers, handelen de meeste spiegels in bedrog. Zelfs de liefste spiegels zullen hun wereld achterstevoren weergeven en op ongeveer de helft van de grootte die ze in het echte leven zien. De enige eerlijke spiegels die er zijn, zijn ongeveer zo groot als een canapéplaat en zijn te vinden op de zijkanten van auto's in de Verenigde Staten. In een lettertype dat niet groter is dan 14 vermelden ze duidelijk hun tekortkomingen.

Lichaamsdysmorfie

Vanuit haar praktijk in Wellesley, Massachussets, vecht Sherrie Delinsky dagelijks tegen de oneerlijkheidscampagne van de spiegel. Delsinky is een psycholoog die gespecialiseerd is in perceptuele stoornissen zoals lichaamsdysmorfie. Zij helpt patiënten om een beter beeld van zichzelf te krijgen, onder andere door hen hun uiterlijk te laten beschrijven met alleen neutrale beoordelingen.

Met andere woorden, het spiegelrijk kan een veilige plek zijn om te leren hoe je eruit ziet, maar de reis daarheen moet worden begeleid door een professional zoals Delinsky, die onderweg de valkuilen en giftige slangen kan aanwijzen.

Vertekend zelfbeeld

Ons zelfbeeld is niet alleen afkomstig van een spiegelbeeld, zegt Delinsky, maar ook uit een leven vol herinneringen, honderdduizenden foto's, video's en spiegelontmoetingen. Naarmate mensen ouder worden, kan er een kloof ontstaan tussen het beeld in de spiegel en het beeld dat we ons hele leven zorgvuldig hebben geschetst. Zowel Delinsky als Reiss vertellen anekdotes van ouderen van wie het mentale beeld van hoe ze eruit zien vaak op gespannen voet staat met de persoon die ze zien in de spiegel.

'Je kijkt naar iemand als geheel, hun gelaatstrekken, gezicht, lichaamstaal, de toon en het geluid van hun stem, hun maniertjes. Allemaal eigenschappen die ontbreken in een statisch beeld', zegt Delinsky. En hoe de één de ander waarneemt is een dynamisch proces dat voortdurend wordt bepaald door verschillende factoren, die als eb en vloed veranderen.

Hoe je eruit ziet

De rest komt van de observaties van anderen. Als je wilt weten hoe je eruit ziet, vraag het dan aan een vriend of geliefde. 'Het kan nuttig zijn om meer aandacht te besteden aan de feedback die je van andere mensen krijgt. Vooral als het consistent is', zegt Delinsky. De problemen met deze tactiek zijn wel dat 1) het vragen van constante feedback uiteindelijk voor standaard antwoorden kan zorgen en 2) het stellen deze vraag hun beeld van jou verandert, of ze dat nu willen of niet.

Ik veronderstel dat de hier voorgestelde oplossing is om niet lang bezorgd te zijn over hoe ik in de spiegel kijk, wat ik helaas niet kan doen wanneer ik tegen mensen praat. Wanneer ik geen tijd doorbreng met mijn knappe vrienden en hun complimenten, wordt het grootste deel van mijn zelfrespect bepaald door de gedachten en observaties die in me opkomen als ik naar mezelf kijken in de spiegel. En die gedachten zijn niet bepaald mijn vrienden.

Maar hoe zit het met de camera op mijn computer; die andere spiegel waar ik de hele dag naar aan het staren ben?

Hoe werkt een webcam?

Ik ging op pad om erachter te komen hoe een webcam werkt, maar ontdekte slechts een rangschikking van woorden waar ik niets van begreep. Ik geloof dat het licht uit de hemel terugkaatst vanaf je gezicht en op die manier in de webcam komt, waardoor de computer het oppakt en het zo vertaalt naar beeld wat je later terug kan zien. Gelukkig ben ik geen tech-journalist.

Waar webcams het echte leven niet uitbeelden, legt Zoom's chief technology officer Branden Ittelson uit dat webcams vooral het licht corrigeren - hoe beter je wordt belicht, hoe mooier het resultaat.

Zoom heeft hiervoor een functie toegevoegd om de ijdelheid van mensen te beschermen; een 'touch up my looks' functie, die webcambeelden enigszins verspreidt, waardoor een wang vol opkomende puistjes vervaagd tot een prachtige gloed.

Webcambeelden

'Wat video betreft is dat een van onze belangrijkste aandachtspunten; hoe je een geweldige video-ervaring kunt bouwen en deze vloeiend kunt maken en het beeld echt kunt weergeven', zegt Ittelson. De bijdrage van Zoom aan de technologiemarkt is hun eigen videocompressie, die de weergave voortdurend optimaliseert door de videokwaliteit van elke deelnemer te middelen. Het doel van Zoom is dan ook een gesprek faciliteren wat niet te onderscheiden is van een echte kantoorvergadering.

Camera's die beelden vervormen kunnen volgens Evan Rieder, dermatoloog en psychiater bij NYU Langone, op psychologisch gebied riskant zijn. "Digitale camera's fungeren als moderne spiegels maar zijn berucht omdat ze de gelaatstrekken van mensen vervormen waardoor sommige mensen een vertekend beeld van zichzelf krijgen", zegt Rieder, er aan toevoegend dat deze patiënten waarschijnlijk eerder cosmetische chirurgie overwegen. 'Ik vertel mijn patiënten voortdurend dat ze hun vergrotende spiegels moeten verwijderen. Ze stellen ons in staat om geobsedeerd te raken door details die haast onzichtbaar zijn en nauwelijks waarneembaar met het blote oog.'

Voor ons interview maakte Ittelson geen gebruik van de touch up-functie. In plaats daarvan belde hij vanuit een bescheiden, maar ingewikkelde thuisset - de randen van een groen scherm flikkerend tegen een keldermuur en een aantal lichten die er voor zorgen dat zijn jukbeenderen goed zichtbaar zijn - daarnaast zoomde hij een beetje in, waardoor de relatieve afstand gemanipuleerd werd om de hoeken in zijn gezicht te veranderen. Hij ziet er niet echter uit en ook niet nepper - gewoon ontzettend goed.

Dit artikel is eerder verschenen op Allure.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points