Waarom realityprogramma's juist goed voor je zijn

Ik ben het zat om geshamed te worden voor mijn reality-tv verslaving

alleen maar pleasure
Glamour

Glamour’s Elke is dol op realityprogramma's à la Temptation Island (VIPS), Ex on the Beach: Double Dutch en Love Island en ze komt ervoor uit. Niks geen guilty pleasure. Alleen maar pleasure. Ze praat je iedere week bij over de laatste juice, drama en hilariteit.

"Ik wil deze onzin NIET in mijn huis op hebben staan," zei mijn vader altijd toen ik nog thuis woonde en Geordie Shore op de buis was. Zeven jaar later krijg ik nog steeds commentaar op mijn favoriete programma's. "Ach nee, kijk jij die troep?", hoor ik regelmatig van anderen (opvallend genoeg vaak witte, hoogopgeleide mannen) wanneer ik verkondig dat ik een aflevering Temptation Island aan het kijken ben. Of Ex On The Beach. Of Too Hot To Handle. Of Love Is Blind.

Ik doe mijn best om een redelijk intellectueel persoon te zijn. Ik ben op de hoogte van het dagelijkse nieuws, ik doe mijn research als het gaat om belangrijke kwesties en meng me in discussies met doordachte argumenten. Ik geniet van lezen, heb veel plezier gehad aan mijn studie en kijk documentaires. Maar waar ik ook van houd, is reality-tv.

Een ode aan realityprogramma's

Ik ga lekker op de tegeltjeswijsheden van Temptation Island's Karim. Ik lach me suf wanneer ik veel te zelfverzekerde dronken mensen andere zelfverzekerde dronken mensen zie versieren. Ik schreeuw verontwaardigd tegen mijn smart-tv wanneer iemand de boel bij elkaar liegt in Ex On The Beach (weten ze niet dat alles gefilmd wordt en de waarheid vroeg of laat uitkomt?!). En ik ben het zat om daarvoor geshamed te worden.

Geen guilty pleasure

Natuurlijk zijn er problematische aspecten in reality-programma's die we niet moeten negeren (wanneer een vrouw geslutshamed wordt bijvoorbeeld, zoals Jamecia in Ex On The Beach: All Stars). Daar moeten we het óók over hebben. Maar laat ik een ding duidelijk maken: reality-tv is geen guilty pleasure. Dat impliceert dat we ons ervoor moeten schamen. Wij reality-verslaafden hebben net zo veel recht om een programma als Ex On The Beach zonder schaamte te kijken als we hebben om het journaal of een intellectueel praatprogramma te kijken. Sterker nog; ik denk dat een flinke dosis reality-tv zo nu en dan net zo goed voor je is.

Reality-tv is self-care

Hear me out. We leven in een maatschappij waarbij we constant geprikkeld worden door factoren van buitenaf. Onze generatie is constant bezig aan onszelf te werken, onszelf te verbeteren. Dat is heel mooi en goed. Maar soms ook doodvermoeiend. Self-care is, nu meer dan ooit, zó belangrijk.

Hoeveel dingen die je doet zorgen er écht voor dat je ontspant? Dat je even niet hoeft na te denken? Dat je afschakelt van je drukke leven? Wat zorgt ervoor dat je weer opgeladen bent na een vermoeiende werkdag? En wat brengt je vreugde tijdens een brakke zondag? In mijn geval is dat reality-tv.

Reality-tv is goed voor je

Reality-programma's bingen zijn in mijn geval een vorm van self-care. Er bestaat een achterhaalde opvatting dat intellectuele dingen per definitie goed voor je zijn en niet-intellectuele dingen slecht. Dat iets populair is, betekent niet dat het niet goed is. Dat een film geen Oscar krijgt, betekent niet dat het niet het kijken waard is. En hetzelfde geldt voor reality-tv. Dat zoveel mensen het kijken zegt in ieder geval dat er veel mensen zijn die er iets goeds uithalen. Of dat nu vermaak, ontspanning of iets anders is. Waarom zou je dat shamen?

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points