Dit herken je als je in een dorp bent opgegroeid

En daarna naar een stad bent verhuisd

portrait of beautiful young woman in flowers
Andriy OnufriyenkoGetty Images

Ik ben opgegroeid in Elsloo, een klein dorpje in Zuid-Limburg met nog geen 10.000 inwoners. Op mijn achttiende verhuisde ik naar een stad en uiteindelijk kwam ik in onze hoofdstad terecht (en als Limburger in Amsterdam wonen is een heel verhaal an sich). Ik heb mijn hele leven al een haat-liefde verhouding met mijn geboorteplaats. Enerzijds is het 'dorpse' niets voor mij en anderzijds vind ik het - op z'n tijd - fantastisch om weer eens 'thuis' te zijn. Ben je net als ik geboren in een dorp? Dan herken je deze voor- en nadelen vast wel.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Iedereen kent iedereen

Zowel een voor- als een nadeel: iedereen kent je. En jij kent iedereen. In een dorp kun je nog geen tien meter wandelen of je komt alweer een kennis tegen. Een uitstapje naar de supermarkt verandert in een tijdrovende klus. Eer je uitgepraat bent met je vroegere buurvrouw of met de moeder van één van je middelbare schoolvriendinnen, is dat ijs in je winkelwagen al lang gesmolten.

Iedereen kent je hele familie

Het gaat nog een stapje verder: iedereen kent jou én je hele familie, die ongetwijfeld in hetzelfde dorp als jij is opgegroeid. Dat gaat soms zo ver, dat je wordt aangesproken door mensen die je niet kennen, maar wel herkennen. I kid you not, ik ben regelmatig aangehouden door iemand die zei dat ik als twee druppels water op een jonge versie van mijn moeder leek. Om vervolgens uitgehoord te worden en de groetjes aan mijn moeder te moeten doen van "Tia van Sjef van de bakker."

Roddels

Een gevolg van het feit dat iedereen iedereen kent: roddels. Je denkt misschien dat er geen geheimen zijn in dorpen, maar laat me je vertellen dat er genóeg geheimen zijn. Juist in een dorp. En hoewel die niet altijd uitkomen, zijn er in ieder geval al-tijd roddels. Omdat iedereen met iedereen praat krijg je op een gegeven moment belachelijke verhalen over jezelf voorgeschoteld, die al lang niet meer lijken op de waarheid. Een beetje zoals het Moordspel in De Lama's.

Eigen cultuur

Ieder dorp heeft een eigen cultuur, geschiedenis en manier van spreken. Hoe bijzonder is het dat je bent opgegroeid met eigen tradities die twintig kilometer verderop misschien wel helemaal niet van toepassing zijn? In mijn geval hebben die tradities vooral te maken met carnaval of met feesten (in Limburg eten we onbeperkt vlaai op verjaardagen en dat is oprecht de enige manier om feest te vieren). Pas als je uít je dorp gaat en ergens anders woont, besef je hoe eigen een dorpse cultuur is.

Eigen spreekwijze

Hoewel Limburgers elkaar onderling wel kunnen verstaan, heeft ieder dorp toch een eigen dialect. Ik weet niet hoe het zit met dorpen buiten Limburg, maar op de een of andere manier voelt Nederlands spreken een beetje fake, alsof het niet je eerste taal is. En in principe is dat (in mijn geval) ook niet zo. Als je weer even je eigen dialect mag spreken, dan voelt dat meteen natuurlijker. Kan wel nogal eens voor verwarring zorgen bij degenen die níet jouw dialect spreken. Kijk maar eens naar deze uitspraken die je alleen kent als je uit Limburg komt.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Hechte gemeenschap

Een dorp is doorgaans vrij klein als het gaat om het aantal inwoners. Daardoor, en door de eigen tradities, taal en weer het feit dat iedereen iedereen kent, is het een hechte gemeenschap. De mensen helpen elkaar, er zijn actieve buurtverenigingen, je zegt netjes 'dag' en 'hallo' tegen mensen op straat, je wordt in winkels en supermarkten geholpen met optimale klantvriendelijkheid (in mijn dorp werkt men volgens het 'klant is koning'-principe) en als je iemand uit je dorp ergens anders tegenkomt, voel je meteen een band met diegene. In het dorp waarin ik ben opgegroeid voelen we ons zo verbonden dat we zelfs een carnavalsliedje erover hebben gemaakt, waar we dan iedere carnaval semi-emotioneel met z'n allen op staan te schuifelen. Ja, echt.

Deze hechte gemeenschap zorgt er tegelijkertijd ook voor dat alles van buitenaf ook echt als zodanig wordt gezien. Ik nam een keer een weekendje drie niet-Limburgse (waar ik vandaan kom noemen we dat "Hoog-Hollanders") vrienden mee naar mijn dorp en zij werden twee dagen lang non-stop aangestaard. Op straat, in de frituur (dat is een snackbar), in de lokale kroeg, in de supermarkt. Overal. En vervolgens werd er in het Limburgse dialect tegen ze gepraat om vervolgens stomverbaasd te zijn (en in sommige gevallen: gewoon weg te lopen) als ze een reactie terugkregen in een Hoog-Hollands accent.

Simpeler leven

Het leven in een dorp is... simpeler. En dat bedoel ik niet (per se) negatief. In een stad als Amsterdam zijn de dromen groot, maar de prestatiedrang des te groter. Je komt om de haverklap extreem interessante mensen tegen die extreem interessante dingen doen en hebben gedaan en gaan doen. Dat is cool en zo, maar ook vermoeiend. Het moet altijd beter en groter en vernieuwender. In een dorp is die mindset anders. De druk om te presteren ligt net iets lager. Het heeft voor- en nadelen. Als je geboren en getogen bent in een dorp, is de kans vrij groot dat je daar voor altijd (in de buurt) zult blijven. Maar als je dan grote dromen hebt en die waarmaakt, dan voelt dat extra bijzonder. Omdat je - letterlijk en figuurlijk - van ver komt.

Natuur

Één van de beste dingen aan opgroeien in een dorp: de prachtige omgeving. Het platteland zit vol met idyllische plekken. Van enorme natuurlijke bossen tot plekken aan het water: voor de allerbeste wandelroutes moet je echt in dorpen zijn. Als je opgroeit in een dorp, dan leef je de eerste tien jaar van je leven praktisch buiten. Boomhutten maken, dammen bouwen bij beekjes, spelletjes in het bos, kilometers wandelen met je hond; that's the stuff.

De stilte

Dit merk je pas op en leer je pas waarderen als je het niet meer hebt: de stilte in een dorp. Iedere keer als ik een bezoekje aan mijn ouders of vrienden in Zuid-Limburg breng, sta ik weer even stil (ha!) bij de rust die me meteen overspoelt als ik de trein uit stap. Is eens wat anders dan de schreeuwende mensen en het luidruchtige verkeer in Amsterdam. Begrijp me niet verkeerd; ik hou van de stad en alle geluiden die daar bij horen, maar perfecte stilte is ook wel eens fijn.

Je bent een fietser

Een dorp mag dan klein zijn qua inwoneraantal, qua oppervlakte is er in vergelijking met een stad veel meer ruimte. Het voordeel: grotere huizen, tuinen en gewoon meer plek om te leven. Het nadeel: je moet ver fietsen. Grote kans dat je middelbare school een paar dorpen verder ligt. En dat de dichtstbijzijnde échte uitgaansplek niet op loopafstand is. Je vrienden wonen verspreid over verschillende dorpen, dus als je bij hen wil komen, moet je eerst weer, wind, bergen en een hoop kilometers doorstaan. Gaat je conditie wel weer goed op vooruit.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points