Column Yeliz: Waarom er weinig influencers van kleur zijn met een giga following

En ook geen bondscoach van kleur, geen zesmalig winnaar van de Televizier-Ring, en ga zo maar door.

carlo boszhard doutzen kroes ruud gullit loretta schrijver
Glamour

Adjunct Yeliz Çiçek woont in Amsterdam, komt uit Nijmegen, schrijft over de online cultuur, en soms ook over eten in restaurants, want dat doet ze het liefst in haar vrije tijd als ze niet wild op het toetsenbord zit te tikken.

Ik zat laatst Jinek te kijken. Daar zat Ruud Gullit aan tafel. De oud-voetballer gaat samen met de KNVB de strijd aan tegen racisme en discriminatie, en heeft daarom de commissie-Mijnals in het leven geroepen. Een mooi initiatief, vooral in de voetballerij. Ruud en zijn commissieleden zijn boos. Toen Ronald Koeman het honk als trainer van het Nederlands elftal had verlaten, en Ruud voorstelde om eens serieus naar mensen te kijken die de commissie-Mijnals had voorgesteld (trainers van kleur, om het even te verduidelijken) in plaats van weer alleen maar te kijken naar de voor de hand liggende (witte) trainers voor the job, stond hij voor een dichte deur.

Het was precíes waarvoor hij en zijn kornuiten in het leven zijn geroepen, en waar de KNVB-top achter leek te staan, maar toen het erop aankwam bleek de top toch niet zo vooruitstrevend. Aan tafel vertelde Ruud over de werking van het systeem, dat zoiets als kansen enorm belangrijk is om mensen van kleur in de voetballerij op topposities te krijgen. De KNVB had natuurlijk een heel goed argument voor het feit dat er niet was gekeken naar de selectie van Ruud, en dat was – en je zult deze nog tot vervelens toe horen – dat ze voor een positie als trainer van het Nederlands elftal moesten ‘kiezen voor kwaliteit’. En die kwaliteit krijg je doordat je in het verleden wellicht al meerdere of andere topposities hebt bekleed. En daar zit ’m nou juist de crux.

Televizier-Ring

Goed, schakelen we even over naar de Televizier-Ring, de media. Daar heb ik gelukkig iets meer verstand van dan van voetbal. Aan tafel bij Jinek zaten onder anderen Carlo Boszhard en Loretta Schrijver, van wie ik toch echt vind dat het heel intelligente mensen zijn. Jinek bracht het onderwerp inclusiviteit in de media en televisie op tafel. Op Instagram waren er nogal wat geluiden van protest te horen toen de nominaties voor de Televizier-Ring bekend werden gemaakt. De vrouwelijke nominaties bestonden niet alleen bijna uitsluitend uit witte, maar ook nog voornamelijk uit blonde vrouwen. We tikten er bij Glamour ook een stukje over. “Jij zit hier toch omdat je kwaliteit hebt”, riep Boszhard tegen Jinek. Loretta begreep er ook niks van, van dat gezeur van de menigte (mijn bewoordingen, niet die van haar). Je kiest voor – daar is-ie weer mensen – ‘verdienste en kwaliteit’, punt. Aldus Boszhard en Schrijver. Jinek bracht daar natuurlijk wat tegen in, want misschien krijgen mensen van kleur wel te weinig kansen op televisie, waardoor ze niet worden genomineerd, waarop Boszhard een briljant tegenargument had, want dan moest Jinek maar vertrekken en iemand anders de kans geven. Einde discussie.

Geen geval van kwaliteit

Ik zou echt willen dat Carlo en Loretta dit zouden lezen. Dat gaat vast niet gebeuren, maar ik ga toch even uitleggen hoe dat eeuwenoude systeem werkt en waarom het dus zo is dat op die posities tot nu toe nog geen mensen van kleur met kwaliteit zitten, dat dat niet afhankelijk is van kwaliteit, maar van heel veel andere factoren.

Ik leg het graag uit met twee voorbeelden uit werkvelden waar ik zelf onderdeel van uitmaak en iets meer expertise in heb: de modewereld en de online wereld. Daar gebeurt precíes hetzelfde. In het hele begin van mijn carrière heb ik meerdere keren gehoord dat modellen van kleur minder kwaliteit hebben. Logisch, toch? Tenminste, als je met kwaliteit verdiensten in de vorm van grote klussen en covers bedoelt, waardoor ze meer vlieguren hebben gemaakt en dus inderdaad meer kwaliteit hebben. En laat dat nou net zijn wat modellen van kleur járenlang niet hebben gekregen: grote klussen en covers. Tout modewereld zat vast in het idee dat we allemaal een lange, slanke, witte vrouw wilden zijn. Dus, de mooiste werden uitgeroepen tot modellen van het jaar, waardoor ze de shows mochten openen van de belangrijkste modehuizen, waardoor ze op de cover kwamen te staan van vooraanstaande modebladen, waardoor ze de meest prestigieuze klussen binnensleepten, waardoor ze het gezicht werden van een groot modehuis, waardoor ze nog een cover kregen, en ga zo maar door. Als eindstand hadden ze, jaren later, inderdaad meer ‘kwaliteit’ en gingen we andere modellen langs die meetlat leggen. En ineens zag tout modewereld niet meer in welk systeem we vastzaten.

De online wereld

Nog een tak waarin ik acteer: de online wereld. Ik werk ook bij commerciële partijen waar ik wéér dat eeuwenoude, zelfde argument hoor over online influencers. Ze staren zich blind op following en trekken daar ook nog eens heel vervelende conclusies uit. Want, geen gigantische following, geen kwaliteit. Of erger nog, ze spreken geen grote groepen mensen aan. O, jawel hoor, is mijn antwoord dan, waarna een lezing volgt over het systeem waarin wij met z’n allen vastzitten en dat doorbroken moet worden. Zijn er weinig influencers van kleur met een gigantische following in Nederland? Dat klopt. Komt dat doordat ze geen ‘kwaliteit’ hebben? Absoluut niet. Omdat we ooit dachten dat witte, slanke influencers meer mensen aanspreken en we dat állemaal ambiëren, werden die influencers vaker uitgenodigd voor persevents en feesten, waardoor merken ze beter leerden kennen, waardoor ze eerder een campagne binnensleepten, waardoor ze opvielen bij een groter publiek, waardoor ze een grotere following kregen, waardoor grotere merken ze zagen staan, waardoor ze exclusieve samenwerkingen binnensleepten, waardoor ze voor nog meer feesten en partijen werden uitgenodigd, waardoor ze nog meer contacten opdeden en hun netwerk vergrootte, waardoor ze nog meer campagnes binnensleepten, waardoor ze ineens aan tafel van een talkshow zaten, waardoor ze de wereld over vlogen, waardoor ze nog meer following kregen. Goed, you get the point. Dus, what to do? Ineens alle witte influencers niet meer boeken? Natuurlijk niet, want er zijn genoeg fantastische influencers die meer kansen hebben gekregen, maar ook een heel leuk, inhoudelijk, fun of fijn account hebben. Of die júist laten zien dat je niet dun hoeft te zijn om succesvol influencer te zijn.
Wat wel te doen? Je niet langer blind staren op following. Dus bedrijven, pak het kladblok: hier gratis en voor niks een tool.

Maak een enorme lijst van influencers, zonder te selecteren. En dan bedoel ik álle influencers in Nederland. Zet er USP’s achter, níet het aantal volgers. Bijvoorbeeld: wat voor stijl heeft de influencer (streetwear, classic), wat voor soort beelden maakt de influencer (huis-tuin-en-keukenplaatjes, high-end fotografie), wat voor inhoud heeft het kanaal van de influencer (zegt de influencer iets over maatschappelijke issues, en over welke dan), wat voor interesses heeft de influencer nog meer (maakt de influencer muziek, doet ze aan paardrijden). En dan selecteer je op basis van stijl, inhoud, humor, fun, intellect, fotografiekunsten, sustainability, noem het maar op. En dan, tromgeroffel – ik voel me bijna Victor Mids – voilà mensen: een wonderlijke lijst van influencers die samen veel kunnen betekenen voor jouw merk en precies aansluiten op wat jij zoekt. Laten we opnieuw kijken naar wat wij noemen kwaliteit en zien wat we daaraan kunnen veranderen.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points