Columnist Eline: "Mijn grootste hobby? Bij mensen binnengluren op Funda"

"Zodra ik zie dat er een huis in mijn buurt te koop staat, ren ik naar m’n laptop en typ het adres in om eens goed te bestuderen hoe het interieur eruit ziet."

gluren bij de buren
Julia Marino

Eline Cordie (34) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Gluren bij de buren

Nu ik meer thuis ben dan ooit heb ik een oude hobby weer opgepakt. Eentje die niks kost en waar je de deur niet voor uit hoeft: bij mensen binnengluren op Funda. Zodra ik zie dat er een huis in mijn buurt te koop staat, ren ik naar m’n laptop en typ meteen het adres in om eens goed te bestuderen hoe het interieur eruit ziet. Meestal durf ik als ik een huis voorbijloop alleen een snelle blik door de gordijnen naar binnen te werpen. Maar dankzij Funda kan ik uitgebreid gluren bij de buren en vooral schaamteloos commentaar leveren op hun interieur. Pro tip: als je goed inzoomt kun je zelfs zien welke boeken ze in de kast hebben staan.

Smaken verschillen

Veel interieurs zijn vooral heel saai, alsof iedereen geïnspireerd is geraakt door hetzelfde Pinterest plaatje. Zo zijn er een paar woon clichés die telkens terugkomen. Visgraat vloeren. Koeienhuiden. Meubels gemaakt van sloophout. De Monstera plant. Het witte Marrokkaanse kleed met zwart ruitmotief. Die ene foto van Kate Moss aan de muur. De tipi in de kinderkamer. In de jaren dat ik fanatiek Funda gebruiker/stalker ben heb ik aardig wat woontrends zien komen en gaan. De houten panelen met ‘Live Laugh Love’ zijn bijvoorbeeld een beetje uit de gratie geraakt, net als het Boeddhabeeld.

Het wordt pas echt leuk als mensen een, laten we zeggen, uitgesproken smaak hebben. Of als ze het begrip ‘ton-sur-ton’ wel erg serieus hebben genomen: van de gordijnen tot het vloerkleed tot de poef tot de leunstoelen dezelfde pijn-aan-je-ogen kleur blauw: maak me gek. Wat ik ook heerlijk vind is als mensen sinds de jaren ’50 niks meer aan hun interieur hebben veranderd. Alsof je in een tijdmachine stapt. Inclusief stoffige tapijten, kanten kleedjes op tafel, porseleinen beeldjes en bloemetjes banken - bonuspunten als het plastic er nog overheen zit. Over dekbedovertrekken zou ik ook nog wel een boek vol kunnen schrijven. Díe zijn vaak lelijk, niet normaal. Je zou toch denken dat als je je huis voor heel veel geld te koop zet, je even een fris dekbedovertrek op je bed legt in plaats van eentje met een afgrijselijk patroon die duidelijk al 100.000 keer is gewassen. Het valt me ook op dat er veel mensen zijn die blijkbaar niet echt een smaak hebben. Waarvan het lijkt alsof ze gewoon op een dag de Ikea zijn binnengelopen en tegen de verkoper hebben gezegd: doe maar wat. En soms komt er een droominterieur voorbij waar die bij elkaar geraapte bende van mij bleek bij afsteekt. Daar zwijmel ik dan lekker bij weg. Soms zet ik de limiet op maximaal en laat me meevoeren naar enorme grachtenpanden en landelijke boerderijen die ik nooit zou kunnen betalen. Heerlijk.

Ik blijk dus niet de enige te zijn met deze twijfelachtige hobby. Er is zelfs een hashtag (#fundafun), een Twitter account én een Instagram pagina. Want als we dan toch geen kant op kunnen, gaan we maar naar de buren. Al is het via Funda.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking points