De 23-jarige Zahra trouwde op haar 19e. Al snel na haar huwelijk kwam de ware aard van haar ex-man naar boven, waarna ze op straat belandde. Aan Glamour vertelt ze hoe ze haar leven weer op de rit kreeg.

Reality Story: 'Ik werd op mijn twintigste dakloos'

'Ik ging in een jaar tijd van 60 naar 45 kilo'

Door te trouwen dacht de Marokkaans-Nederlandse Zahra (23) de vrijheid te krijgen waar ze zo naar verlangde. Haar ex-man – of eerder ex-schoonmoeder – dacht daar anders over.

“Het moment dat ik dakloos werd, zal ik nooit vergeten. Na een slopende ruzie met mijn inmiddels ex-man vluchtte ik uit ons huis. Toen ik een dag later terugkwam om mijn boeltje te pakken, had hij al mijn spullen weggehaald. Hij had me uit huis gezet. Ik stond op straat en kon nergens terecht. In die periode had ik geen baan en ik volgde ook geen opleiding. Ik wist niet waar ik naartoe moest. Soms sliep ik bij mijn zus, dan weer bij een vriendin die nog bij haar ouders woonde. Af en toe leende ik wat geld voor een goedkope hotelkamer. Ook sliep ik wel eens in een auto. Overdag hing ik rond op straat, met vrienden. Ik wilde zoveel mogelijk mensen om me heen, om het gevoel van eenzaamheid tegen te gaan. ’s Nachts lag ik vaak wakker. Hoe heeft het zover kunnen komen, maalde dan door mijn hoofd."

Mijn ouders groeiden op in Marokko. Ze leerden elkaar kennen via kennissen van hun families. Ze trouwden in Marokko en gingen regelmatig op vakantie naar Nederland. Mijn vader kreeg de mogelijkheid om hier te werken, waarna ze samen besloten om hier te blijven. Mijn vijf oudere zussen en ik zijn hier geboren.

Ik groeide op in Amsterdam en studeerde Juridische Dienstverlening. Ik had veel vriendinnen en een bijbaantje. Thuis was mijn vader er weinig; na zijn pensioen ging hij vaak naar Marokko om familie te bezoeken. Mijn moeder voedde ons op.

Ons gezin zat tussen twee culturen in. Je wilt jezelf zijn, maar je moet je tegelijkertijd aan de Marokkaanse cultuur houden. Mijn ouders waren niet heel traditioneel, we hoefden bijvoorbeeld geen hoofddoek om. Maar honderd procent vrijheid kregen we ook niet, er waren wel principes waar we ons aan moesten houden. Zo was ’s avonds naar een club gaan uitgesloten. Ook mocht ik niet laat thuiskomen en moest ik bedekte kleding aan tijdens familiebezoeken.

Ik was net achttien toen ik besloot dat ik op eigen benen wilde staan. Familieproblemen zorgden ervoor dat ik me niet voldoende kon concentreren op mijn opleiding. Ik wilde een plekje voor mezelf. Mijn moeder vond het geen probleem, op voorwaarde dat het in de buurt zou zijn.

In ons gezin bemoeiden ook de meer traditionele familieleden (tantes, ooms) zich met onze opvoeding. Hierdoor veranderde mijn moeders mening over bepaalde onderwerpen. Nadat zij met mijn familie had gepraat over mijn verhuisplannen, mocht het ineens niet meer. Als vrouw op jezelf wonen voor het huwelijk is lastig in de Marokkaanse cultuur, zo ook in mijn familie.

Een zelfstandig leven
Toch wilde ik een rustig plekje voor mezelf. Toevallig leerde ik een acht jaar oudere Marokkaanse jongen op het station kennen. Hij vroeg me de weg, waarna we aan de praat raakten. Een paar dagen later vond hij me via Instagram. We voerden gesprekken en besloten af te spreken. Het klikte en al snel kregen we een relatie.

Na een halfjaar vroeg hij me ten huwelijk. Vrij snel, maar in onze cultuur is het gebruikelijk dat je pas gaat samenwonen als je getrouwd bent. Door te trouwen zou ik zelfstandig kunnen zijn, dacht ik.

Na ons huwelijk verhuisde ik naar Eindhoven. Mijn ex woonde daar al, ik trok bij hem in. In het begin was ons huwelijk perfect. We dachten over veel onderwerpen hetzelfde. Maar elke keer als hij bij zijn familie langsging, veranderde zijn gedrag. Hij werd snel boos, was stil en teruggetrokken.

Mijn ex-schoonmoeder bepaalde eigenlijk wat ik wel en niet mocht. Mijn ouders bezoeken, mocht van haar maar één keer per maand. Studeren werd bijna ook onmogelijk. Ik deed mijn opleiding nog in Amsterdam, maar ik kon de lessen nauwelijks bijwonen. Als ik bijvoorbeeld tot 18.00 uur les had, kon ik niet gaan omdat het avondeten op tijd op tafel moest staan.

Ook mocht ik niet naar Amsterdam om met vriendinnen af te spreken en zelfs in Eindhoven moest ik toestemming vragen als ik even naar de buurvrouw wilde. Ik vervreemdde van de buitenwereld en werd steeds ongelukkiger, maar ik kon het aan niemand kwijt. Kon ik er eerst nog met mijn man over praten, nu koos hij steeds de kant van zijn moeder.

Omdat ik zo weinig contact mocht hebben met mijn familie, vervaagde onze band. Aan de paar mensen die ik wel zag, durfde ik niks te zeggen. Ik werd depressief en viel in een jaar vijftien kilo af. Na twaalf maanden in isolement te hebben doorgebracht, was ik bekaf.

In dat jaar ben ik een paar keer naar de huisarts gegaan omdat ik door de stress niet kon eten. Hij verwees me door naar een psycholoog. Toen ik op de iPad thuis wilde checken hoe laat mijn afspraak was, kwam ik per ongeluk een mail van mijn ex tegen, gericht aan een advocaat. Hij schreef: “Het kan heel simpel: ze pakt haar kleren en gaat weer terug naar haar ouders. Hoe kan ik dit zo snel mogelijk voor elkaar krijgen?” Ik was verbijsterd, had geen idee dat hij hiermee bezig was. Toen ik hem hiermee confronteerde, kregen we een felle ruzie waarbij zelfs de politie er aan te pas moest komen.

Uit huis gezet
De mail, de ruzies, het was duidelijk: ik kon hier niet meer blijven. De enige met wie ik nog goed contact had, was mijn buurvrouw. Ik besloot wat spullen te pakken en een paar nachten bij haar te slapen. Na het weekend ging ik terug naar huis om mijn eigendommen te pakken. Tot mijn verbazing waren al mijn spullen weg. Hij had me uit huis gezet.

Een week sliep ik bij mijn buurvrouw. Daarna vertrok ik naar Amsterdam, naar mijn ouders. Ik hoopte op steun en begrip, in plaats daarvan kreeg ik onbegrip en ruzie. Mijn ouders vonden dat ik terug moest naar mijn man. Een ongetrouwde vrouw die geen maagd meer is, is een taboe in de Marokkaanse cultuur. Onze ruzies stapelden zich op. Ze gingen zo tegen me tekeer dat ik besloot om weg te gaan. Ik pakte mijn spullen en zei dat ik niet meer terug zou komen. Vanaf dat moment was ik dakloos. Zonder inkomen en zonder diploma. 

Ik was inmiddels gestopt met mijn studie Juridische Dienstverlening, maar ik had nog wel goed contact met mijn studiebegeleider. Via haar leerde ik Streetcornerwork kennen, een geweldige organisatie die mij heeft ondersteund en begeleid. Zij hielpen mij onder andere woonruimte te vinden, maar er was een wachtlijst dus dat zou maanden duren. In de tussentijd moest ik elke avond een slaapplek zien te vinden.

Na drie maanden kwam het verlossende bericht dat er woonruimte voor me was. Er waren wel voorwaarden aan verbonden: ik moest beginnen aan een studie en een bijbaan zoeken. Dat lukte. Ik startte met de opleiding Pedagogisch Werk en vond een baantje. Eindelijk had ik alles op de rit. En toen gebeurde het: ik stortte in. Ik sloot mezelf op, had nergens zin in en ging niet meer naar school. Gelukkig had ik wel het besef dat ik actie moest ondernemen en weer naar een psycholoog moest. Daar kom ik nu nog steeds.

Inmiddels ben ik begonnen met een nieuwe studie (mijn derde inmiddels), werk ik bij een zonnestudio en heb ik weer contact met mijn familie. Ik heb de stap durven zetten en mijn moeder benaderd. We hebben goede gesprekken gevoerd en begrijpen elkaar nu stukken beter.

Sterker dan ooit
Ik heb veel meegemaakt, maar ik heb het gevoel dat ik mede daardoor alles aankan. Toen ik ging trouwen was ik nog een jong, onschuldig meisje. Nu ben ik volwassen. Ik weet wie ik ben en wat ik wil. Niets of niemand houdt mij meer tegen om te bereiken wat ik wil.”

Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten