Soraya (29) ontmoette drie jaar geleden iemand die haar wereld op zijn kop zette. Een ingewikkelde man, die haar aantrok en weer afstootte. Pas toen ze op het punt stond hun relatie te beëindigen, vertelde hij dat hij als kind was misbruikt.

Reality Story: "Mijn vriend is misbruikt"

Soraya (29) ontmoette drie jaar geleden iemand die haar wereld op zijn kop zette. Een ingewikkelde man, die haar aantrok en weer afstootte

Soraya (29) ontmoette drie jaar geleden iemand die haar wereld op zijn kop zette. Een ingewikkelde man, die haar aantrok en weer afstootte. Pas toen ze op het punt stond hun relatie te beëindigen, vertelde hij dat hij als kind was misbruikt.

“Nooit voelde seks zo intens als met hem. Egon gaf me het gevoel dat hij mijn lichaam adoreerde. Hij kuste ieder plekje en mijn lijf gloeide ervan. Die eerste nacht samen vergeet ik nooit meer, vooral omdat alles toen nog onbezorgd was. Alsof wij gewoon een man en een vrouw waren die elkaar hadden ontmoet in een café en compleet in elkaar opgingen. Niets dat ons in de weg stond. We vreeën tot het bijna licht werd.

‘Waarom nam hij me in zijn armen, om me vervolgens te laten vallen?’


Een paar uurtjes slapen en toen was het zondagochtend. Met die bloedmooie man van gisteren naast me in mijn bed. Ik was wakker toen hij nog sliep en keek naar hem. Ik wilde dat het nog even zo bleef. Soms verlang ik terug naar dat moment, in de schemer van de ochtend. Toen ik nog niet wist hoe ingewikkeld de man op wie ik in één avond zo verliefd was geworden, zou blijken te zijn.”

Paniek in zijn ogen
“Al na een paar weken voelde ik dat ik van hem hield. Fuck die datingregels. Fuck hard to get. Hij hield ook van mij, dat wist ik zeker. Ik voelde het. We gingen samen wat eten bij een Italiaans restaurantje bij hem in de straat. Bij het toetje flapte ik het eruit: ‘We kennen elkaar pas een paar weken, maar ik hou al van je.’ Tot mijn schrik zag ik een soort paniek in zijn ogen. Hij keek van me weg en perste er een benauwde glimlach uit.

‘Toen hij op mijn verjaardag afzegde, knapte er iets. Hoe kon hij me dit flikken?’

Weer een man met bindingsangst
De ober kwam net op dat moment aan de tafel met de rekening. ‘Saved by the bell,’ zouden ze in Amerika zeggen. Het was de eerste avond dat hij niet met mij mee naar huis ging, maar erop stond alleen te slapen. Ik zei niets, want ik zag hoe hij met zichzelf worstelde. Ik gaf hem een zoen en liep alleen naar huis. ‘Trut,’ zei ik hardop tegen mezelf. Ik dacht dat ik het had verpest. Dat ik weer zo’n ideale man aan de haak had geslagen die bindingsangst had. Die nacht twijfelde ik aan alles wat ik eerder dacht zeker te weten.”

Dat was het dan
“Een week lang was het stil. ‘Dit was het dan,’ zei ik tegen mijn beste vriendin. Ze begreep er niets van. Ze had net iedereen verteld wat een geweldig stel we waren. Binnenkort zou ze hem zien bij de zaalvoetbal, waar ze allebei aan deden. Ik verbood haar op hem af te stappen. ‘Je kunt hem niet dwingen om van me te houden.’ Ze knikte, maar ik wist dat ze niet zou luisteren.

Onvoorzichtig
Een paar dagen later belde ze. ‘Weet je wat hij zei toen ik vroeg waarom hij je zo had laten zitten? Helemaal niets. Hij haalde zijn schouders op. Wat een lul.’ Ik probeerde te voorkomen dat mijn stem ging trillen. Een lul. Een lul. Ik wilde zo graag boos zijn, omdat dat me minder pijnlijk leek dan wat ik nu voelde. Ik was onvoorzichtig geweest. Ik dacht dat het bij hem kon, omdat het veilig voelde. Had ik me even vergist. Ik gunde mezelf één dag onder de dekens in bed. Dat is wie ik ben. Ik geef mezelf weinig ruimte om kwetsbaar te zijn. Ik meldde me ziek op mijn werk en huilde aan één stuk. Eén dag mocht dat, dan zou ik weer opstaan. En zo ging het.”

‘Als ik had geweten hoe ingewikkeld deze relatie zou zijn, weet ik niet of ik er aan begonnen was’

In zijn armen
“Het was een zomerse avond. Met een vriendin zat ik te eten op het piepkleine terrasje van mijn huis. Pasta met spekjes en spinazie. Onder ons hoorde ik piepende remmen als van een oude fiets. Daar stond Egon, met in zijn handen een grote bos bloemen. Ik stond als vanzelf op en wilde naar beneden rennen om in zijn armen te springen. Mijn vriendin greep mijn pols vast, om precies dat te voorkomen. Ze stond op en nam het woord: ‘Wat wil je?’ Precies de goede toon voor de lul die hij tegen me was geweest, al schreeuwde mijn hart heel wat anders. ‘Het spijt me, Soraya,’ schreeuwde hij over de stadsgeluiden heen. ‘Het spijt me zo. Ik hou ook van jou.’

Ik breek je benen
En toen liet ik me niet meer tegenhouden. Ik rende naar beneden, de steile trap af, over de post heen, naar de voordeur. Op mijn blote voeten naar buiten, in zijn armen. In die knuffel die hij me gaf vond ik meteen weer dat gevoel. Dat hij hield van alles wat ik was. De veiligheid. Dat hij had laten zien dat hij ook anders kon zijn, daar dacht ik niet meer aan. Vanaf het balkon riep mijn vriendin: ‘Als je zoiets nog een keer flikt, dan breek ik allebei je benen.’ We lachten, alle drie.”

Niet goed genoeg?
“Het spelletje van aantrekken en afstoten werd een patroon in onze relatie. Steeds wanneer ik dacht: beter wordt het niet, trok hij zich terug. Soms subtiel, door even een frisse neus te halen. Soms ingrijpender, zoals toen hij terugkwam op onze beslissing om te gaan samenwonen. Het frustreerde me. Was ik niet goed genoeg voor hem? Je weet toch of je van iemand houdt of niet. Waarom nam hij me steeds in zijn armen, om me vervolgens te laten vallen? Mijn vriendinnen verklaarden me voor gek. Er zijn meer vissen in de zee. ‘Geen vissen zoals hij,’ antwoordde ik dan. Hun conclusie was al snel duidelijk: bindingsangst.

Verjaardag afzeggen
De afspraak om mijn ouders te ontmoeten, verzette hij steeds. Gesprekken die de diepte in gingen, brak hij opeens af of ging hij uit de weg. Over de toekomst praten weigerde hij. Dan zei hij: ‘We leven in het nu, liefje.’ Wat ik dan weer veel te charmant vond. Toen hij op mijn verjaardag afzegde, knapte er iets. Hoe kon hij me dit flikken? Ik schaamde me ook. Wat was ik voor een slappeling dat ik dit accepteerde? Dus belde ik hem op. Voicemail. ‘Eeg, het is klaar. Ik heb genoeg getolereerd. Ik hou van je, maar ik verdien beter dan dit.’ Ik was klaar met het aantrekken en afstoten. Hij belde meteen terug en stond erop af te spreken de volgende dag. Schoorvoetend ging ik akkoord. Al zei ik het tegen niemand. Ze zouden me voor gek verklaren.”

De bekentenis
“Hij had aardbeien meegenomen. ‘Die hoef ik niet,’ zei ik boos. Hij zette ze toch op het aanrecht. Ik had zoveel te zeggen, maar wilde het woord nu niet nemen. Hij had iets uit te leggen. Niet ik. ‘Liefje,’ en toen was het weer stil. ‘Schatje,’ weer niks. Toen kwam het er eindelijk uit. ‘Er is een reden dat ik ben zoals ik ben. Ik was acht jaar,’ begon hij.

‘Soms twijfel ik. Ik ben 29 jaar. Wil ik met deze man kinderen? Dat kan toch niet?’


Pas de eerste stap
De tranen gleden bij de eerste zin al over zijn wangen in zijn stoppelbaard. Ze bleven komen tot hij klaar was met vertellen. Over een vriend van zijn oom, die vrijwilliger was bij de scouting. Hoe deze man hem aanraakte, hoe hij hem dwong dingen te doen die hij helemaal niet wilde en hem vervolgens chanteerde om te voorkomen dat hij het iemand zou vertellen. Ik luisterde met mijn hand voor mijn mond. Hij eindigde met dezelfde zin waarmee hij begon. ‘Er is een reden dat ik ben zoals ik ben.’ Ik sloeg mijn armen om zijn nek. Hij hield me vast zoals alleen hij dat kan. Kwetsbaar en sterk tegelijk. Ik voelde me schuldig voor alle oordelen die ik over hem had gehad. Wat was ik blij dat hij dit verteld had. Ik dacht oprecht dat het daarna vanzelf beter zou worden. Erover praten is ook een beetje genezen, toch? Ik zei het ook tegen hem: ‘Het komt goed. Het komt goed.’ Nu weet ik: het was pas een eerste stap.”

Emotioneel te dichtbij
“Egon zit in therapie. Ik ben een keer mee geweest. De therapeut legde uit hoe het werkt in zijn hoofd. Dat hij schade heeft opgelopen die misschien nooit meer over gaat. Hij heeft een vertekend zelfbeeld en gelooft niet dat hij oprechte, eeuwigdurende liefde waard is, dus stoot hij die af. Dat gaat nooit helemaal over, vermoedt de therapeut. Hij is wel sociaal, seks is geen probleem, maar kom je emotioneel echt dichtbij dan sluit hij zich af. Zo heeft hij het altijd gedaan, tot ik voorbij kwam.

Mijn liefde is onvoorwaardelijk
‘Hij moet leren dat overlevingsmechanisme los te laten,’ zei de therapeut. Dat lukt niet zomaar, weet ik nu. We zijn bijna drie jaar samen. Het is voor zeventig procent leuk en voor dertig procent een hel. Ik durf er inmiddels op te vertrouwen dat hij echt van me houdt. Zijn afwijzende gedrag komt voort uit zijn verleden en zijn trauma. Dat betekent niet dat het me geen zeer meer doet. Als ik had geweten hoe ingewikkeld een relatie met deze man zou zijn, weet ik niet of ik er destijds aan begonnen was. Maar zo werkt het leven niet. Ik heb hem leren kennen, ben van hem gaan houden en blijf dat doen. Mijn liefde is onvoorwaardelijk. Die geldt niet alleen wanneer hij zich gedraagt zoals ik dat zou willen.

Zijn pijn gaat nooit helemaal over
Ik hou nog steeds van hem wanneer hij drie dagen onbereikbaar is en voor mij onvindbaar, of wanneer hij opeens zegt dat hij het wil uitmaken. Alleen zijn is voor hem minder confronterend, dan te leven met mijn liefde. Ik heb handvatten gekregen van de therapeut om hiermee om te gaan. Rustig blijven, ruimte geven, dat soort dingen. Soms twijfel ik. Ik ben 29 jaar. Wil ik kinderen met deze man? Dat kan toch niet? Kinderen hebben regelmaat nodig en rust. Dat zijn twee dingen die in Egons woordenboek niet voorkomen. Hij wil het zelf wel heel graag. Een kind van ons samen. Daarom werkt hij nu hard aan zichzelf. Hij gaat nog steeds naar therapie en heeft contact met lotgenoten. Ik vind het geweldig hoe hij zich inzet voor onze toekomst. Hij zegt: ‘Mijn verleden is al kapot, ik laat mijn toekomst niet ook verwoesten.’ Ik hoop dat we samen een toekomst hebben. Ik ben gek op deze man, mijn man. Al denk ik de laatste tijd vaak aan de woorden van de therapeut: ‘Zijn pijn gaat nooit helemaal over’.”

Menu
Ads for you!

Hi you!

We zien dat je een adblocker gebruikt, die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden. Wil je ons helpen? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel! X Glamour!

Sluiten