Real life: 'Ik hield een hevige paniekstoornis over aan MDMA'

'Ik dacht echt dat ik dood zou gaan'

paniekstoornis na mdma
Andriy OnufriyenkoGetty Images

Janine (21) nam weleens vaker een pilletje, maar na een middagje MDMA gebruiken ging het mis. Ze hield er een blijvende paniekstoornis aan over. Aan Glamour vertelt ze haar verhaal.

Maart 2019: de opening van het festivalseizoen! Met twee vriendinnen trok ik naar Amsterdam op een mooie, verrassend zonnige dag. We hadden een zakje MDMA in poedervorm bij ons – ik had wel vaker MDMA in pilvorm genomen, dus ik ging er niet vanuit dat ik voor verrassingen zou komen te staan. Ik nam een pinkje, en we wachtten tot het zou inkicken. Ik voelde nog niets en mijn vriendinnen ook niet. Hoe dan ook, we zijn verantwoordelijk: we besloten voor de zekerheid nog een uur te wachten en dan bij te nemen. 'Merk jij al iets?' Niet echt. Mijn vriendinnen zaten er ondertussen wel al lekker in, maar ik voelde nog niets, dus ik nam na anderhalf uur nog één keertje bij. Ach, als ik niks voel heb ik het alsnog naar mijn zin. Ik besloot het op te geven en gewoon van het festival te genieten.

'Ik dacht echt dat ik dood zou gaan'

Enkele uren later en het dagfestival is voorbij. Op naar de metro. In de metro merkte ik al snel dat ik me niet goed voelde – oh nú begint het in te werken? Vijf minuten lang voel ik me dolgelukkig. Dit was het effect dat het poeder op het festival al had moeten hebben. Maar toen sloeg het om. Ik merkte dat mijn hart mega snel begon te kloppen, en ik raakte in paniek. Ik dacht echt dat ik dood zou gaan. Mijn vriendinnen probeerden me gerust te stellen, maar dat werkte niet echt.

Het lukte om van de metro over te stappen naar de trein, maar ik voelde me ellendig en wilde zo snel mogelijk naar huis. Mijn fiets stond bij het station, maar bij de gedachte om te gaan fietsen raakte ik alweer in paniek. Ik besloot maar een taxi te bellen en zo kwam ik uiteindelijk thuis. Eenmaal thuis heb ik een vriendin ingelicht - ik heb lang met haar geappt tot ik uiteindelijk in slaap kon vallen.

Alles leek weer oké

De volgende ochtend voelde ik me weer prima. Ik heb alles gewoon weer gedaan. Ik was wel nog veel bezig met het voorval, maar ik was blij dat het allemaal goed was afgelopen. Ongeveer een week later besloot ik om een dagje te gaan shoppen. Hiervoor moest ik met de trein. In de trein kreeg ik het benauwd en kreeg ik last van steken in mijn hart, waardoor ik opnieuw erg angstig werd.

Ik stapte de trein uit om wat frisse lucht te krijgen, maar toen ging het mis. Toen ik op het station de trap opliep raakte ik volledig in paniek. Mijn hart ging namelijk mega snel door het traplopen, en in mijn hoofd was dat gevaarlijk. Ik heb hulp gezocht NS-medewerker, die me meenam naar een EHBO-hok. Toen ze daar mijn hartslag opmaten bleek dat deze inderdaad wel erg hoog was. Er werd een ambulance gebeld en in het ziekenhuis werd er een hartfilmpje gemaakt. Hier kwam natuurlijk niks uit, want mijn hartslag was gewoon zo hoog door de angst.

Paniekstoornis

Helaas bleef het hier niet bij. Ik merkte telkens als ik de deur uitging, dat ik me druk maakte om mijn hart. Zou de MDMA dan toch mijn hart hebben aangetast? Dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Bij alles wat ik deed kreeg ik steken bij mijn hart, werd ik kortademig, duizelig en dacht ik dat ik dood zou gaan. Eigenlijk alle kenmerken van een paniekstoornis, maar dit geloofde ik niet. Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan. Hij vertelde mij dat dit toch wel erg leek op paniekaanvallen. Hij luisterde naar mijn hart en longen en vertelde mij dat er niks aan de hand was.

Toch geloofde ik hem niet, hij zal wel iets hebben gemist. Ik bleef de klachten houden en alles werd met de dag lastiger om te doen. Vooral het openbaar vervoer was een groot obstakel, omdat ik daar steeds de aanvallen had gekregen. Ik moest voor school elke dag vier uur reizen en begon steeds minder te gaan. Ik zit op het HBO en hier is aanwezigheid niet verplicht.

Angst om dood te gaan

De angst om dood te gaan werd groter en groter, waardoor ik uiteindelijk zelfs niet meer uit bed durfde te stappen om te gaan douchen of naar de wc te gaan. Hierdoor zou mijn hart sneller gaan en werd de kans op een hartaanval groter in mijn hoofd. Ik kon haast niet meer slapen omdat ik bang was om in mijn slaap dood te gaan. Dit duurde tot ongeveer juni. Ik besefte dat het zo niet langer door kon gaan en ben nogmaals naar de huisarts gegaan. Hij heeft mij doorgestuurd naar het GGZ. Na een aantal vragen en testen kwam naar voren dat ik wel degelijk een paniekstoornis heb ontwikkeld. Je zou denken dat dit als een opluchting zou voelen, omdat er dan niks mis is met mijn hart, maar dit was helaas niet zo. Ik geloofde het nog steeds niet en de angst bleef bestaan.Niemand geloofde me, en tegelijkertijd dacht ik dat iedere dag mijn laatste zou zijn. Na heel veel oefenen, en vooral doen, is het uiteindelijk toch gelukt om de stoornis onder controle te krijgen. Ik durf eindelijk weer met het openbaar vervoer en durf tegenwoordig zelfs weer wat te sporten.

De angst is er nog steeds. Waarschijnlijk zal dit ook altijd een beetje een onderdeel van mij blijven, maar ik heb het eindelijk kunnen accepteren. Ik geniet elke dag weer van de nieuwe dingen die ik durf. Ook weet ik zeker dat ik nooit, maar dan ook nooit meer iets van drugs aan zal raken.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Power