Reality story: 'Ik ging op roadtrip door Amerika met een Bumble-match die ik twee dagen kende'

"In theorie leek het idioot en naïƒnaef en als iets wat je in de gemiddelde Netflix murder-docu hoort"

laura gommans
Laura Gommans

Ken je die verhalen waarvan je denkt: I can't believe this happened to me? Zo is er voor mij de keer dat ik 'ja' zei op het idee om op roadtrip door Amerika te gaan met een jongen die ik pas twee dagen kende – via een dating app. Dit was dat verhaal.

Het was een zaterdagochtend in november en ik zat in mijn joggingbroek op de bank te Netflixen en tussendoor op Bumble te swipen. Je kent die ochtenden wel. Tussen alle teleurstellende profielen zie ik ineens een jongen met een best gezellige foto: 'In Amsterdam for two days, need someone to show me around'. Een Amerikaan. Ik lees verder en zie bij zijn beroep staan dat als roadie hij werkt voor één van mijn favoriete muzikanten, die de volgende dag zou optreden in Paradiso. Concert was uitverkochter dan uitverkocht, en op Ticketswap greep ik steeds mis. Deels uit verveling en deels uit eigenbelang (misschien kon ik wel gastenlijst hosselen) swipete ik – een match. Ben begon meteen te praten: 'Hey! What are you up to? Wij gaan zo rondlopen, wil jij ons rondleiden?' Sure. Ik had me net voorgenomen om vaker 'ja' te zeggen in het leven. Als het tegenvalt, ben ik zo weer thuis. Ik kleedde me aan en ontmoette Ben en twee collega-roadies op het Leidseplein.

Topdag

In het echt vond ik Ben eigenlijk helemáál niet aantrekkelijk: hij leek een beetje op een jonge Steven Spielberg – een beetje nerdy, met zo'n hipstermutsje en een te grote bril. Ik rekende ook niet op een date, dus dat was priem. En zo ging ik op een wandeltocht met drie Amerikanen. Uiteraard eerst naar een coffeeshop, want alle cliché's zijn waar. Vervolgens een wandeltocht langs alle highlights: van de Negen Straatjes tot de Pijp, met veel stops tussendoor. We raakten niet uitgepraat, en omdat ik in mijn werk als entertainment-journalist al talloze bands heb geïnterviewd, kwamen we erachter dat we veel dezelfde mensen kenden. Wat een gezellig clubje was dit. Friend vibes. Zo werd een ontzettend saaie dag ineens heel leuk, door mijn Yes Man-instelling. Voldaan plof ik later die avond weer op m'n bank. Van die spontane nieuwe-vriendendagen zijn magisch.

De volgende dag ontmoet ik Ben voor een brunch. Ik vertel dat ik van plan ben om ergens in de komende maanden naar Atlanta te vliegen voor een tentoonstelling over Jim Henson (de bedenker van de Muppets – laat mij mijn rare obsessies hebben). Ben heeft een idee: "Ik ben over twee weken klaar met deze tour en dan zit ik de komende maanden gewoon in Nashville, dan verveel ik me dood. Vlieg anders naar Nashville! Dan breng je daar wat dagen door en dan rijden we naar Atlanta, dat is maar vier uurtjes!"

Roadtrip

Nashville en Dollywood (het pretpark van Dolly Parton) staan al jaren op mijn travel wish list. Mijn Yes Man-mentaliteit had me tot nu toe nog niets slechts gebracht, en ik vertrouwde Ben wel. Het leek een goede gast en hij was als roadie vaak wekenlang met vrouwen op tournee. We hadden mutual friends op Facebook. Maar ja: op roadtrip met iemand die je net anderhalve dag via een dating-app (!) kent... In theorie leek het idioot en naïef en als iets wat je in de gemiddelde Netflix murder-docu hoort en naar je scherm schreeuwt: 'Dat had je toch ook wel aan zien komen?!'. Ik zei dat ik erover na zou denken. Die avond mocht ik uiteraard naar het concert in Paradiso, waar we na de show nog lang aan het water hebben gehangen met wat band- en crewleden – zo'n avond met de leukste lange gesprekken. Ben maakte geen moves, de situatie voelde geen moment creepy. Ik was one of the guys.

We praatten nog wat verder over ons roadtrip-idee. Ben stelde voor om na Atlanta nog even door te rijden: via Alabama en Florida naar New Orleans, en via Memphis weer terug naar Nashville. Mijn ultieme bucketlist-reis, waar ik het al jaren over heb. We hadden allebei alle tijd van de wereld – hij werkte pas weer in het voorjaar, en ik kon als freelancer volledig mijn eigen tijd indelen. Ik zei nogmaals dat ik erover na zou denken. En dat deed ik. Enkele dagen later appte ik Ben: "Fuck it, we doen het gewoon."

(de tekst gaat verder onder de video)

Bekijk ook: Tess eet alle iconische snacks in pretpark Dollywood

Weet je het zeker?

Die week ga ik met een vriendinnetje eten, en ik vertel haar het hele verhaal. Nu ben ik wel vaker een impulsieveling, maar hier zette mijn vriendin toch wel haar vraagtekens bij: "Je kent deze hele vent niet, hoe weet je dat hij niks van je wil?" Ik had – voor mijn gevoel – Ben heel duidelijk in de friendzone geparkeerd en er was ook totaal geen romantische spark tussen ons. Daarnaast had hij geen enkele keer geflirt of een move gemaakt. Maar goed, ik pleit altijd voor duidelijkheid, dus ik stuurde hem een bericht: "Hé, Ben! Ik zie onze roadtrip serieus wel zitten. Even voor de zekerheid: voor mij is dit echt vriendschappelijk, en op geen enkele manier romantisch. Is dat cool voor jou?" Helemaal cool, verzekerde hij me – hij zag het precies hetzelfde.

Prima, ik ging gewoon boeken. Het leek me té toevallig dat ik al jaren roep dat ik deze reis wil maken en iemand me deze reis ineens in m'n schoot wierp. En als het na een paar dagen niet leuk blijkt te zijn, kan ik altijd vanuit iedere stad een vlucht terug naar Schiphol boeken.

Zo gaan we het dus niet doen

En zo geschiedde: drie weken later zat ik ineens in het vliegtuig naar Nashville. Ben haalde me op van het vliegveld en we reden naar zijn huis, waar ik zijn huisgenoot (ook een muzikant) en hun hond ontmoette. Het was er redelijk vies en karig ingericht, maar wat verwacht je van twee tourende muzikanten in their late twenties? Ik had er net een reis van 16 uur op zitten, dus ik wilde eigenlijk naar bed.

Ben had zo te zien niet echt ingericht op een logée – ik vroeg hoe hij de slaapplekken had bedacht. "Mijn bed is heel ruim!" verzekerde hij me. Ah, kut. Zo gaan we het dus niet doen. Ik ging zitten en legde het nogmaals duidelijk uit: "Like I said, I'm here as a friend, en ik heb geen plannen om met je in één bed te slapen. Niet vanavond, en ook niet de komende weken. Ik voel me daar niet prettig bij. Dus ik ga wel op de bank." Duidelijk. Na deze speech ging hij er ontzettend respectvol mee om en stond hij erop dat hij op de bank in de woonkamer zou slapen.

Op de bonnefooi

En zo begon mijn Amerika-trip met mijn gefriendzonede Bumble-match. En na de initiële awkwardness (ik voelde me toch een beetje belazerd omdat hij verwachtte dat we in één bed gingen slapen) bleek het ontzettend gezellig te zijn. We planden onze reis op de bonnefooi. We boekten aparte kamers in goedkope hotels – als het ergens leuk was, bleven we langer, als het ergens tegenviel, gingen we eerder weg. Omdat Ben ontzettend veel op tour is, kent hij de leukste plekken in alle steden. Nashville was voor een country-fan als ik echt holy ground. Dollywood was een bizarre ervaring: welke zangeres heeft nou haar eigen prétpark?! De Jim Henson-tentoonstelling in Atlanta was totaal de moeite waard, ik zag walvishaaien in 's werelds grootste aquarium en ook voor vintage shopping is deze stad een aanrader (eindeloos veel enorme loodsen met tweedehands kleding).

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

In Alabama sliep ik in een decked-out trailer in de achtertuin van Ben's moeder en genoot ik van de prachtige natuur en de over-the-top kerstdecoraties die ik alleen kende uit films als Home Alone en Christmas Vacation. Florida was precies zoals je verwacht: veel senioren met een huid als een oude leren tas die aan het stand liggen te bakken. Het was kerst, maar hartje zomer. New Orleans was onbeschrijflijk, deze stad is met niets ter wereld te vergelijken. We gingen met een boottocht door de moerassen, waar je alligators, wasberen en wilde moerasvarkens van dichtbij zag. In Memphis bezochten we Graceland (het huis van Elvis), en toen keerden we terug naar Nashville.

Moe van elkaar

De reis duurde bijna twee weken en toen we eenmaal terug waren in Nashville, waren we wel een beetje uitgepraat. We waren verrassend goed reisgezelschap en gunden elkaar ook tijdens de reis veel alone time – ik bracht de meeste avonden op mijn hotelkamer met takeaway fried chicken door om op te laden na alle indrukken, terwijl Ben met vrienden afsprak. Maar hoe dan ook: twee weken met een vreemde is wel intensief. Zeker met autoritten van soms wel 7 uur op een dag. Ik stelde voor om voor de laatste dagen een hotel te boeken zodat ik uit Ben's aura was – daar hadden we allebei wel behoefte aan. Stukken beter dan op de bank in het gore mannenhuis. Ik bracht nog twee dagen in Nashville door en toen was het tijd om terug te vliegen naar Amsterdam. Ik bedankte Ben enorm voor deze once in a lifetime ervaring.

Onvergetelijk

Hoewel ik maar al te goed besef dat het als een idioot idee klinkt, had ik deze reis voor geen goud willen missen en is het een ervaring die ik nooit zal vergeten. Hoe het intussen met Ben is? De reis is inmiddels anderhalf jaar geleden – we volgen elkaar nog op Instagram en reageren af en toe op elkaars Stories. Daar blijft het bij. Een hechte vriendschap is het niet gebleken. Soit. Mijn mensenkennis heeft me niet in de steek gelaten, en mijn Yes Man-mentaliteit ook niet. Deze reis pakt niemand me meer af. On to the next adventure!

Meer zien van mijn reis? Op Instagram staat een compleet verslag in mijn Story Highlights!

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Reality