"Ik had 15 miskramen - maar gaf mijn wens om moeder te worden nooit op"

"Ik dacht bij iedere zwangerschap: ik ga deze keer niet te gehecht raken aan de baby."

zwangerschapstest
Ashley Armitage / Refinery29 for Getty ImagesGetty Images

Christina Contreras (35) heeft altijd als wens gehad om moeder te worden. In het proces heeft ze 15 miskramen gehad en allebei hij eileiders verloren. Ze weet als geen ander wat verlies en onzekerheid betekenen. Maar ze weet ook wat veerkracht is. Aan Glamour vertelt ze over hoe ze door bleef gaan en hoe belangrijk het is om een andere vrouw in je leven te hebben.

Ik ben zeventien keer zwanger geweest. Twee geboortes waarbij het kind levend op de wereld kwam, twee buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, en dertien miskramen. Ik kreeg een baby toen ik heel erg jong was en daarna kende ik alleen maar verlies. Ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en een jaar of twee later werd ik opnieuw zwanger - dit keer ging het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap in mijn eileider. Ik was zeventien weken zwanger toen ze daarachter kwamen. Ik had dood kunnen gaan; in plaats daarvan verloor ik een eileider. Daarna kreeg ik de ene miskraam na de andere miskraam.

Zwanger

In 2016 waren mijn man en ik onze bruiloft aan het plannen. Gezien mijn medische geschiedenis wilden we een vruchtbaarheidsspecialist raadplegen en een IVF-traject starten, maar dat was op dat moment financieel niet haalbaar. Vijf maanden voor de bruiloft werd ik op de natuurlijke manier zwanger. We zagen dat als een teken: deze baby is voorbestemd. Maar een paar weken later, de dag waarop ik naar mijn eerste echo zou gaan, kreeg ik een miskraam.

Het was mijn elfde zwangerschap die verkeerd afliep.

Voor mijn man was dit de eerste keer dat een zwangerschap misging. Hij was al zo gehecht. Hij aaide mijn buik, praatte tegen de baby. We hadden al nagedacht over babynamen. Nadat we in 2017 getrouwd waren, besloten we IVF te proberen. Ik dacht dat als de zwangerschap in de gaten werd gehouden vanaf het begin, het een betere kans van slagen had. Bovendien hoopte ik dat we er zo achter konden komen waarom ik zo veel miskramen had.

IVF traject

Rond die tijd zag ik op Facebook een advertentie van een bedrijf dat vruchtbaarheid financiering en coaches biedt. (Ik zweer het je: Facebook hoort alles.) Zonder hen zou het ons niet zijn gelukt, maar met hun hulp konden we het IVF traject starten. Ik was klaar om erin te duiken.

Doordat ik zoveel verloren heb in het verleden, dacht ik iedere zwangerschap: ik ga niet te gehecht raken aan deze baby. IVF was anders. Het was moeilijker, omdat ik verwachtingen had. Het liep anders dan ik had gedacht. Na de eerste twee IVF-rondes kreeg ik opnieuw twee miskramen. Daarna verwijderde een dokter ook mijn tweede eileider, omdat hij vermoedde dat dat het probleem veroorzaakte. Zelfs daarna werkte IVF niet. Ik kreeg alweer een miskraam.

Het niet weten waarom dit bleef gebeuren, maakte alles nog zwaarder. Ik deed er alles aan om erachter te komen waarom ik niet zwanger kon blijven. Ik kon geen antwoord vinden, ik kon het verlies niet voorkomen. Dat was ondraaglijk. Er kwam een punt waarop ik helemaal niets meer voelde. De pijn verdoofde me.

Miskramen

Nadat mijn tweede eileider eruit was gehaald en ik weer iemand verloren had, was ik het zat. Ik liep weg van mijn afspraak en belde nog in hetzelfde gebouw mijn vruchtbaarheidscoach Nicole en begon te huilen. Ik zei: "Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me niet gehoord." Ik was compleet overstuur. Zij stelde me gerust, zoals ze altijd deed, en bedacht samen met mij wat de volgende stap was. Uiteindelijk ging ik naar een andere kliniek, waar ik gediagnosticeerd werd met een auto-immuunziekte en nieuwe medicatie kreeg. Na een nieuw IVF-traject, kreeg ik weer een miskraam. Mijn man en ik besloten het nog één keer te proberen. Hij zei: "Als dit niet lukt, moeten we voor een tijdje stoppen, want ik kan het niet meer aan."

Maar tijdens mijn vijfde en laatste IVF-poging, bleef ze zitten.

Bloedingen tijdens zwangerschap

Ik hield de hele zwangerschap mijn adem in. Ik had bloedingen tijdens mijn vijfde, zesde, zevende, achtste en negende week. Daarna bleef het even rustig, tot ik van week 15 tot week 20 weer bloedingen had. Het was een marteling - iedere keer dat we weer adem durfden te halen, gebeurde er weer iets. Iedere keer dat ik naar het toilet ging, was ik bang voor wat ik zou aantreffen. Ik had om de dag een breakdown. Nicole steunde me de hele zwangerschap. Iedere keer dat ik bloed zag, belde ik haar. Er waren keren dat ik haar midden in de nacht sms'te omdat ik panikeerde. Ze zei dan: "Blijf ademen en blijf rustig. Je bent nog nooit zo ver gekomen. Ik houd mijn adem ook in, maar ik denk dat dit het gaat worden." Het was een emotionele achtbaan, het niet weten. Ik had iedere dag ups en downs. Ik geloofde niet echt dat mijn dochter dit zou overleven.

In week 29 had ik de grootste bloeding. Er kwamen stolsels uit; het bloed kwam zo snel uit me, dat we dachten dat het weer een miskraam was. Ik kon niet geloven dat ik zo ver was gekomen en haar zou verliezen.

De baby

Maar toen gingen we naar het ziekenhuis. Ze deden een echo en wat bleek: haar hart klopte nog steeds. Ik moest twee dagen daar blijven, omdat ik weeën kreeg. Gelukkig konden ze de weeën stoppen. Vanaf week 29 was ik iedere week in het ziekenhuis voor controles. Ik denk dat ik de hele zwangerschap zo'n 50 echo's heb gehad - ik heb twee volle fotoalbums met foto's van de echo's.

De dag na Thanksgiving is mijn dochter Thalia geboren. Ik geloof dat ik nog steeds niet helemaal opgelucht durf te ademen, maar ze is hier. Ze is gezond. En ze is meer dan wat ik had durven hopen.

Ik dacht dat mijn zwangerschap het gelukkigste moment van mijn leven moest zijn, maar ik was constant bang. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik niet weet hoe ik er doorheen ben gekomen. Nog steeds niet. Ik ben doodsbang om ooit nog een kind te krijgen, want ik ben zo dankbaar dat ik haar heb gekregen. Het was zo veel. En zij is zo perfect - ze is inmiddels het dubbele van haar geboortegewicht, ze is gezond, ze is gevorderd. Was dit het waard? Absoluut. Ik zou het allemaal opnieuw doen om te komen waar ik nu ben.

Dit artikel verscheen eerder op Glamour US.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Power