Reality story: "Ik was het enige meisje van kleur in het dorp waar ik opgroeide"

"Huilend rende ik naar mijn oma die om de hoek woonde en altijd mijn safe haven was"

text, font, yellow, orange, line,
Glamour

Ik ben opgegroeid in een piepklein dorp in Gelderland, waar het inwonersaantal misschien net de duizend aantikt. Hier heb ik mijn eerste levensjaren samen met mijn opa, oma en moeder, en later mijn stiefvader en zusje doorgebracht. So far niet zo heel bijzonder. Is het niet dat ik het eerste gekleurde meisje op de basisschool was. Hoewel ik door de break-up van mijn ouders (Molukse vader, Nederlandse moeder) in een Nederlands gezin ben opgegroeid, bracht mijn komst op school ook veel veranderingen met zich mee.

"Ik zag er anders uit dan mijn klasgenoten"

Enige meisje van kleur

Mijn familie woont nog steeds in Kapel-Avezaath, het dorp(je) waar ik tot mijn 23ste heb gewoond. Nu wonen er meer mensen van kleur in het dorp, maar in mijn tijd was ik het enige meisje van kleur. Het eerste meisje met een donkere vader, die voor velen een ingewikkelde achternaam had, en de bijkomende tradities. En dan zag ik er natuurlijk ook anders uit dan mijn klasgenoten. Ik had een donkerdere kleur, een bos met donkerbruine pijpenkrullen en ja, ook zichtbare haartjes op mijn bovenlip.

Ondanks dat ik er anders uitzag en misschien een andere achtergrond had, hebben de meeste klasgenoten hier nooit een ding van gemaakt. Ik hoorde zelfs bij de 'populaire leerlingen' van de klas. Ik wist toen al goed van me af te bijten, waardoor ik niet over me heen liet lopen. Maar ondanks dat ik mij bijna nooit echt anders voelde dan de rest, werd het mij in sommige situaties pijnlijk duidelijk gemaakt dat niet iedereen dit zo zag.

Zo was ik in groep vijf of zes een keer met twee vriendinnetjes spelen in de middagpauze. Zoals het bij (jonge) kinderen weleens gaat, kregen mijn vriendinnetjes en ik te maken met een typische kinderruzie over onzinnige dingen. Deze kinderruzie escaleerde echter in een raptempo, toen ik voor het eerst te maken kreeg met iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt: de twee klasgenoten zeiden kwetsende dingen over mijn huidskleur.

Huilend rende ik naar mijn oma die om de hoek van mijn vriendinnetje woonde en altijd mijn safe haven was. Zij twijfelde geen moment en heeft de meisjes, hun ouders en de school aangesproken op hun gedrag. Er is na dit incident nooit meer een negatief woord over mijn huidskleur gevallen. Iets waarvan ik nu besef dat het ook anders had kunnen zijn. Toch waren er soms situaties die mijn klasgenoten niet altijd begrepen.

"Toen zowel mijn Molukse opa als oma kwamen te overlijden, werd ik halsoverkop uit de klas gehaald"

Molukse familie

Ondanks dat ik voornamelijk bij mijn opa, oma en moeder woonde, ging ik in de weekenden en vakanties naar mijn Molukse familie. Hier heb ik de geschiedenis, cultuur en tradities meegekregen. Zo vieren wij dingen heel uitgebreid met familie en komt daar veel eten aan te pas. Maar we komen ook zo snel mogelijk met zijn allen samen als er iemand is overleden. Of dit nou verre familie of juist familie is die qua bloedlijn dichter bij je zit. Toen zowel mijn Molukse opa als oma kwamen te overlijden, werd ik halsoverkop uit de klas gehaald.

Ook voor mijn docenten was dit iets nieuws, maar zij deden hier nooit moeilijk over en waren altijd begripvol. Voor mijn klasgenoten was het daarentegen wel even wennen. Vooral het feit dat ik pas een week later weer in de klas terug te vinden was. Als ik hen vervolgens tijdens het kringgesprek vertelde hoe wij als Molukkers rouwen, hingen mijn klasgenoten aan mijn lippen.

Want waarom was ik een week weg, terwijl de condoleance (bij Molukkers wordt dit troostdienst genoemd) 's avonds is en de begrafenis maar een dag duurt. Het waren gelukkig vooral vragen uit nieuwsgierigheid. Ik kreeg verder nooit nare opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Met uitzondering van het speelincident waarbij ik voor het eerst te maken kreeg met het feit dat mijn huidskleur anders was dan mijn andere klasgenoten, heb ik mij als kind altijd op mijn gemak gevoeld.

Dit veranderde toen we in groep acht beslissingen maakten voor de middelbare school. Sommige klasgenoten besloten niet naar de stad te gaan, maar naar de middelbare school een paar dorpen verderop. De reden? Daar zaten volgens hen minder buitenlanders. Mensen zoals ik, maar dan anders, volgens hen. Want ik was oké. Ik kreeg van sommigen de 'goedkeuring' die in feite belachelijk voor woorden is.

"Mijn bekrompen klasgenoten fietsten liever twintig minuten langer om zo op een school te komen met 'minder

Meerdere culturen

Waar ze zich bij mij op onze overeenkomsten focusten, keken die klasgenoten bij andere mensen van kleur blijkbaar naar hun verschillen. Wat maakte mij anders dan hen? Mij hebben ze acht jaar lang meegemaakt, andere mensen van kleur niet. Hun mening over buitenlanders, die mede gevoerd werd door de media en onwetendheid, was in die acht jaar niet veranderd omdat er toevallig een meisje van kleur in hun klas had gezeten.

Zelf kozen mijn ouders en ik ervoor dat ik juist naar een school in de stad zou gaan. Hier kwam ik in het walhalla van meerdere culturen terecht. Iets wat mij gemaakt heeft tot wie ik ben: ruimdenkend, meegaand en begripvol. Iets wat ik iedereen gun, en al helemaal de bekrompen mensen uit mijn klas die liever twintig minuten langer fietsten om zo op een school te komen met "minder buitenlanders."

Toch valt mijn ervaring als mixed raced girl in een dorp in het niet bij de verdrietige en choquerende verhalen die ik de afgelopen jaren heb gehoord. Zij die wel gepest werden, omdat ze als persoon van kleur in een dorp opgroeiden. Zij die niet veilig naar school konden fietsen. Zij die niet begrepen werden, omdat het er thuis 'anders' aan toeging. Zij die door anderen altijd anders worden behandeld, terwijl we allemaal mensen van vlees en bloed zijn, wat onze huidskleur ook is.

Dat er nu meer aandacht wordt besteed aan racisme, in welke vorm dan ook, is een positief punt waar iedereen, ook ikzelf, veel van kan leren. Ik zal hier mijn eigen bijdrage aan leveren, door altijd te blijven leren en vragen te stellen. En ik hoop dat anderen dit ook blijven doen, zodat meisjes en jongens van kleur zich nooit anders hoeven te voelen dan een ander, of ze nu in een dorp opgroeien of in een grote stad.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Reality