Reality story: "Ik was in het buitenland voor Fashion Week en nam een overdosis"

Model Jody (27) ging in transitie, maar verloor zich ook in het heftige uitgaansleven

reality story 4
Glamour

Model Jody (27) voelde zich vanbinnen anders dan ze er vanbuiten uitzag. Ondanks de blikken en scheldpartijen op straat ging ze in transitie, maar verloor zich ook in het heftige uitgaansleven. Het werd haar bijna fataal.

Het voelde als een bevrijding om het huis uit te gaan. Niet vanwege mijn ouders, zij hebben mij altijd geaccepteerd zoals ik ben. Maar in de Biblebelt, waar ik woonde, werd ik als attractie gezien. Als de handtas-gay. Het spektakel van de school. Ik ben lange tijd zoekende geweest. Je zal mij niet snel horen zeggen: ik ben als jongen geboren. Of: ik ben in het verkeerde lichaam geboren. Zo voel ik dat niet. Mijn innerlijk paste niet bij mijn uiterlijk, dat vind ik een betere omschrijving. In een poging toch mezelf te kunnen zijn, kleedde ik me extravagant. Ik droeg altijd zwart-witte herenschoenen, een dichtgeknoopte bloes in mijn broek, met een vlinderdas. Dat uitgesprokene, daar kon niet iedereen mee omgaan. Tijdens mijn middelbareschooltijd ben ik regelmatig uitgescholden en in elkaar geslagen. Thuis was mijn veilige haven. De band met mijn ouders was goed: ze lieten me mezelf zijn en als ik me zo wilde kleden, dan was dat prima. Wel maakten ze zich er zorgen over dat ik me zo vaak alleen op mijn kamer terugtrok. Ik vertelde ze maar de helft van wat er allemaal gebeurde. Gelukkig had ik één goede vriendin. Zij was ook een beetje een outcast, dus het was wij versus de rest. Wat ik niemand vertelde, was dat ik stiekem blowde. Eerst af en toe, maar al snel hing ik elke dag stoned op de bank. Het blowen zorgde voor ontspanning, ik voelde me er minder alleen door. Mijn ouders zijn lieve mensen, ze hadden geen idee. Dat hield ik voor het gemak maar even zo.

Aha-moment

Toen ik op kamers ging, was dat een bevrijding. Ik had als achttienjarige al een beetje van het Amsterdamse uitgaansleven geproefd en daar kwamen in het weekend ook de nodige harddrugs bij kijken. Ik herinner me ochtenden dat ik thuiskwam en mijn ouders en broertje aan het ontbijt zaten. ‘Je hebt wel grote pupillen van al die drank,’ zei mijn moeder dan. Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen in Utrecht – want: een grote stad én met nachttreinen naar Amsterdam – hoefde ik met niemand meer rekening te houden. Er ging een wereld voor me open. In die tijd las ik een artikel waarin succesvolle transgenders werden geïnterviewd. Allemaal hadden ze het gemaakt binnen hun eigen vakgebied. Op dat moment viel bij mij het kwartje. Tot dan toe had ik alleen shocking verhalen gelezen van transgenders die in elkaar waren geslagen, waren vermoord of die extra moeite moesten doen om in de maatschappij dezelfde kansen te krijgen als een ander. Dat laatste is nog steeds het geval, maar ik realiseerde me op dat moment: het is mogelijk om te slagen in het leven als mezelf. Het kán wel degelijk. Het voelde alsof er een last van mijn schouders viel.

Egoïstische acties

Ik was begin twintig toen ik aan het transitietraject begon. Na gesprekken met artsen en psychologen in het VUmc begon ik met het slikken van hormonen. In die tijd zat ik al diep in het uitgaansleven van Amsterdam en Berlijn. Ik voelde me er prettig bij, ook bij het rauwe en de undergroundscene van Berlijn. In dat circuit kwam ik gelijkgestemden tegen; alle vragen die ik had kon ik met hen bespreken. Veel meiden en jongens zaten net als ik in een transitietraject en dus kon ik in de weekenden volledig mezelf zijn. Doordat ik gestopt was met mijn opleiding aan de Hogere Hotelschool en doordeweeks wat horecabaantjes had, was het uitgaan ook prima vol te houden. Ik was inmiddels gogodanseres en danste vaak op zaterdag van elf uur ’s avonds tot vijf uur ’s ochtends. Bij binnenkomst lag er backstage standaard wit poeder klaar, om wakker te blijven. Ik werd in die tijd steeds egoïstischer. Ik was vooral met mezelf bezig en ervan overtuigd dat ik ten volle leefde. Regelmatig ging ik van zaterdagavond tot maandagavond in één ruk door, van party naar afterparty naar afterparty. Doordeweeks was ik chagrijnig. Gelukkig heeft mijn modellencarrière er nooit onder te lijden gehad, maar de band met mijn ouders werd wel steeds slechter. Ik kwam nog zelden thuis en toen mijn moeder kanker kreeg en in het ziekenhuis moest worden opgenomen, ben ik niet bij haar langs geweest. Iets waarvoor ik me nu mijn ogen uit mijn kop schaam. Door de hormoonpillen werden al mijn emoties heel heftig. Ik kon héél somber zijn, maar ook héél verdrietig of juist blij. Op straat werd ik in mijn transitieperiode vaak nagestaard of uitgescholden. Dat zorgde ervoor dat ik me onveilig voelde. Het was een rollercoaster aan emoties.

Nu is het klaar

Het drugsgebruik werd steeds normaler. Iedereen deed het en je was eerder een outcast als je níét gebruikte dan wél. Achteraf realiseer ik me dat ik in die tijd veel giftige mensen om me heen had die zorgden voor een neerwaartse spiraal, maar toen zag ik dat niet. Op een nacht ging het mis. Ik was in het buitenland voor Fashion Week en nam een overdosis. Per ongeluk, ik wist het niet. Wat ik wel wist was dat ik me opeens helemaal niet goed voelde en op zoek naar een veilig plekje in de darkroom van de club terechtkwam. Daar, in het pikkedonker en in mijn eentje, ging ik out. Het is dat mijn vrienden alert waren en naar me op zoek gingen, anders had ik het niet kunnen navertellen. Ze hebben me wakker geschud en me wakker gehouden. Net zolang totdat het spul mijn lichaam uit was. Die avond was de ommekeer. Ik was zo geschrokken dat ik me afvroeg: is dit het nou? Shows lopen, uitgaan, drugs gebruiken: is zo op het randje leven nou de definitie van ‘lekker gaan’? Is dit hoe ik mijn leven wil leiden? Ik realiseerde me dat mijn carrière het belangrijkste voor me is. Dat als ik daar vol voor wilde gaan, ik moest stoppen met het buitensporige leven dat ik leidde. Niet lang na die bewuste nacht gooide ik het roer rigoureus om. Ik ging bijna niet meer uit, stopte met het gogodansen en zei mijn zogenaamde vrienden vaarwel. Van Utrecht verhuisde ik naar Amersfoort, of all places. En ik kan zeggen: het bevalt me prima. Het is rustig, hier hoef ik geen verleidingen te weerstaan. Ik heb bewust besloten om niet meer te blowen. Het bleek een gewoonte die erin geslopen was, maar die ik gelukkig kon stoppen. Dat was stap één. Ik weet nog dat ik in februari van dit jaar van de Milaan Fashion Week thuiskwam en al een paar dagen clean was. Nu moet ik doorpakken, dacht ik. Ik heb de Jellinek-kliniek gebeld en gevraagd of ik kon langskomen voor een gesprek. Meteen de volgende dag kon ik terecht. De gesprekken die ik die dag in de kliniek had met psychologen, artsen en specialisten waren zo verhelderend, zo inspirerend. Het was alleen nog maar een intake, maar voor mij was dat al genoeg. Nu is het klaar, dacht ik. Sinds begin dit jaar heb ik geen drugs meer aangeraakt.

Eindelijk zelfverzekerd

En nu? Nu zit ik beter in mijn vel dan ooit. Het transitietraject is afgerond en ik voel me eindelijk thuis in mijn eigen lichaam. Dat ik zelfverzekerder ben, merk ik ook aan de reacties op straat. Doordat ik blijkbaar zelfvertrouwen uitstraal heb ik veel minder last van blikken en opmerkingen. Maar het belangrijkste is dat de band met mijn ouders is hersteld. We hebben alles uitgepraat, ik heb mijn excuses aangeboden en thuiskomen voelt weer als die veilige haven uit mijn jeugd. De band met mijn moeder is zelfs hechter geworden. We bespreken nu bijna alles, hebben een duidelijker gevoel van liefde en respect naar elkaar. Ik geniet ook nog meer van de shoots die ik doe en de shows die ik loop, omdat ik nu uitgerust ben. Ik ben tot het inzicht gekomen dat ik mezelf niet hoef uit te vergroten, ik hoef alleen maar mezelf te zijn en dat is goed genoeg. Mijn carrière gaat, ondanks de coronacrisis, als een speer. Daar ben ik trots op. Blijkbaar moest ik door deze periode heen om helemaal mezelf te worden. Maar ik ben wel héél blij dat het achter me ligt.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Reality