De Nederlandse Marlies Dekkers (49), al ruim twintig jaar lingerieontwerper, wist zich in 2013 na een moeilijke periode waarin vijf filialen moesten sluiten te herpakken. Marlies gaf de CEO-taken uit handen en is nu alleen creative director.

Aan Glamour vertelt de girlboss over haar feministische missie (“Lingerie is geen cadeau voor de man”), hoe ze vrouwen stimuleert om dromen na te jagen en geeft ze advies: hoe ga je om met tegenslag? “Ik vergelijk een tegenvaller altijd met Roodkapje.”

Start carrière
“Een eigen bedrijf beginnen was vroeger een ver-van-mijn-bed-show. Ik kom uit een eenvoudig milieu, ambitie paste daar niet bij. Ik moest van mijn ouders naar de huishoudschool. Daarna ging ik naar de kunstacademie, maar ook toen dacht ik er niet aan om lingerieontwerper te worden. Achteraf valt alles op z’n plek: als kind kocht ik van mijn eerste zakgeld een beha en alles wat ik op de kunstacademie maakte was lingerie.” Missie

Advertentie - Lees hieronder verder

“Veel lingerie wordt gemaakt vanuit het gedachtegoed om te pleasen. Zodat je een bon bon bent voor de man. Daar wil ik het verschil maken. Ik maak lingerie voor de vrouw. Mijn missie is haar zelfvertrouwen geven. Dat ze in de spiegel kijkt en denkt: ik mag er zijn. Als zij het fijn vindt om een setje aan hem te laten zien, is dat aan haar.”

Tegenslag
“Als ondernemer ga je tien uitdagingen aan, waarvan er acht niet lukken. Dan moet je door en niet naar die acht blijven staren. Veel vrouwen zijn ijverig en willen de beste van de klas zijn. Daardoor kunnen ze lastig relativeren als iets niet lukt. Mannen kunnen daarentegen beter bluffen, iets recht lullen wat krom is. Dat moeten vrouwen leren. Tegenslag hoort erbij. Wees daar niet bang voor.

Ik vergelijk het met Roodkapje. Zij gaat het bos in en komt de boze wolf tegen. Dat weten we, want die beesten zitten daar nu eenmaal. Die ‘wolf’ kan je onaardige manager zijn, of je droom die nog niet uitkomt. Dat hoort bij het leven. Het is erger om het niet te doen, dan om af te gaan.

Ik heb ook presentaties gegeven waarbij het publiek me raar aankeek, omdat ik zat te wauwelen. Mijn eerste reactie was: dit is het ergste wat is overkomen, maar de volgende dag was het klaar, had ik ervan geleerd. Je moet het gewoon doen. Jezelf uitdagen om keer op keer uit je comfortzone te stappen.”

Over 10 jaar
“Dan heb ik mijn motto "dare to dream, dare to grow, dare to be’’ overgebracht: vrouwen prikkelen om te durven dromen. Dat kan aan de hand van een show, film of verhaal zijn. Ik wil ze laten nadenken over vragen als ‘wat wil je echt worden? ‘ en ‘hoe ver durf je daarvoor te gaan?’ Dan zijn vrouwen het knapst, denk ik. Niet per se in maat 36.

Daar komt ook het vooroordeel ‘mannen worden prachtig oud’ vandaan. Dat komt omdat ze eerder hun droom volgen. Dan maakt de buitenkant niet meer uit. Ik word soms moe dat het nooit over de binnenkant gaat op social media. Het gaat vaak over nieuwe tassen of schoenen, maar zelden over je baan of droom—en dat is wat ik het liefst zie.”