Ik beken: 'Sinds de baby is een normaal gesprek niet meer mogelijk'

'Nu merk ik dat ik liever niet meer wil afspreken'

image
Albert Dera

Onafscheidelijk waren Minke (25)en haar beste vriendin Sanne (26). Maar sinds Sanne moeder werd, bloedt de vriendschap dood. En dat laat Minke gebeuren.

Afwezig

“Mijn beste vriendin miste mijn verjaardagsfeest, omdat ze niet vaker dan
een keer per week oppas voor Joah wil. ‘Ik ben geen moeder geworden om niet bij mijn kind te zijn.’ Ze wilde liever lunchen. In het sushi-restaurant plakten Sannes ogen vast aan haar zoon. Ze keek me amper aan, of heel afwezig. Het voelde alsof ik alleen at. ‘Kijk! Joah lust rijst!’ jubelde mijn vriendin. En daar kwam haar camera weer. Ik heb de tijd letterlijk uitgezeten.

Natuurlijk vond ik het naar dat Sannes kersverse vriend haar verliet toen ze onverwachts zwanger werd. Hij had geen zin in ‘vadertje-en-moedertje’. Met Sannes ouders en een vriendin regelde ik de kinderkamer. We kochten kraamcadeaus en sjouwden boodschappen. Sanne moest weten dat haar baby welkom was. Zelf vind ik baby’s fantastisch. Maar voordat ik mijn leven omgooi, wil ik graag nog reizen, carrière maken, mijn droomhuis vinden. Misschien ben ik daardoor te kritisch. Misschien heb ik me simpelweg verkeken op hoeveel tijd en ruimte een kindje inneemt.

Grote genieten

Sannes leven draait niet meer om werk, vriendschappen of uitjes. ‘Joah geeft meer voldoening dan een baan of een vriendinnenavond. Hij is mijn nummer één,’zegt ze daarover. Ook haar studie gaf ze op. Sanne is gelukkig, maar ik vind de situatie vreselijk. Rustig naar een tuincentrum of door de stad slenteren kan niet meer. Tachtig keer per dag moet Joah een soepstengel, aai of drankje. Minimaal eenderde van onze tijd samen zijn we kwijt aan aan- en uitkleden, troosten of zoeken naar een verschoningsruimte. Wanneer Joah door de kamer waggelt of in de box zit, staat Sanne de hele tijd op. Ze corrigeert en knuffelt. En vergeet dan wat ik verteld heb. Natuurlijk heb ik dit met haar besproken, maar Sanne snapt niet waarom ik niet, zoals haar ouders en de rest van de familie, meedoe met het ‘grote genieten’.

Schuldig

Continu zit ze te filmen. Joah lacht. Joah steekt zijn vinger op. Joah eet een banaan. Ik voel me schuldig dat ik me daaraan erger. Wanneer ik vooraf vraag wanneer Joah slaapt, is er nog steeds geen gesprek mogelijk. Dan loopt ze om de haverklap naar zijn kamer en kijkt onafgebroken op de video-app op haartelefoon, die ze op schoot houdt. We waren altijd onafscheidelijk. We logeerden bij elkaar, werden samen dronken, leerden elkaar tongzoenen. Nu merk ik dat ik liever niet meer wil afspreken. Ik vind Sanne leuk, maar onze vriendschap is schraal met Joah erbij. Daarom vergeet ik afspraken of lieg ik dat ik het druk heb. Alles om maar niet wéér chagrijnig en vol spijt thuis te komen.

Liever ga ik sporten of lezen. Ik heb niet meer het gevoel dat ik bij haar terecht kan met mijn problemen en verhalen. Een normaal gesprek is gewoon niet meer mogelijk. Ik heb er begrip voor dat Sanne kiest voor haar kind. En Joah is een vreselijk lief mannetje. Maar ik mis haar enorm. Ik heb al pijn als ik haar naam hoor, wil haar zo vaak bellen met een gek voorstel of leuk plan. Maar ik doe het niet. Ik moet accepteren dat er een Sanne vóór en een Sanne na de baby is. En als ik moet kiezen tussen mét of zonder kind, dan kies ik helaas voor een leven zonder Sanne.”

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Wil je weten